Słowo na wybrany dzień

¹Do Ciebie, WIEKUISTY, się chronię, niech się nie powstydzę na wieki. ²Ocal mnie w Twojej sprawiedliwości i wyswobodź, skłoń ku mnie Twoje ucho i mi dopomóż. ³Bądź dla mnie chroniącą skałą, którą ustanowiłeś dla mego wybawienia, bym mógł tam zawsze uciec; gdyż Ty jesteś moją opoką i mą warownią. ⁴Boże mój, wyswobodź mnie z ręki niegodziwego, z garści krzywdziciela i grabieżcy. ⁵Bowiem Ty, Panie, WIEKUISTY, jesteś moim oczekiwaniem; moim schronieniem od młodości. ⁶Na Tobie się wspieram za życia; od łona mojej matki Ty jesteś moim przewodnikiem; w Tobie zawsze była moja chwała. ⁷Byłem jakby przestrogą dla wielu, ale Ty mą potężną obroną. ⁸Moje usta codziennie są pełne Twojej chwały i Twojej sławy. ⁹Nie rzucaj mną w mej starości; nie opuszczaj mnie, gdy się wyczerpie moja siła. ¹⁰Bowiem o mnie rozpowiadają moi wrogowie, a czyhający na moje życie razem się naradzają, ¹¹mówiąc: Bóg go opuścił; ścigajcie go i pochwyćcie, bo nikt go nie ocali. ¹²Boże, nie oddalaj się ode mnie; Boże mój, spiesz mi na pomoc ¹³Niech się zawstydzą i zginą prześladowcy mojej duszy; niech się okryją hańbą i rumieńcem ci, co pragnęli mej zguby. ¹⁴A ja wciąż będę ufał oraz wywyższał nade wszystko Twoją chwałę. ¹⁵Moje usta opowiadać będą po wszystkie dni Twoją sprawiedliwość oraz czas Twojego zbawienia, chociaż nie zdołam ich zliczyć. ¹⁶Wyłożę Twoją wszechmoc, Panie, WIEKUISTY; i wspomnę Twoją sprawiedliwość, Twoją jedynie. ¹⁷Boże, nauczałeś mnie od mej młodości i aż dotąd wygłaszam Twoje cuda. ¹⁸Także podczas starości i sędziwości, Boże, mnie nie opuścisz, aż ogłoszę Twoją potęgę pokoleniom; Twoją wszechmoc każdemu z potomnych. ¹⁹I Twoją wzniosłą sprawiedliwość, Boże, który dokonałeś wielkiego; Boże, któż Tobie równy? ²⁰Jak mnie wystawiałeś na liczne i zgubne utrapienia, tak znowu mnie ożywiałeś, i znowu wydobywałeś z przepaści ziemi. ²¹Wzmagałeś moją wielkość i nieraz mnie pocieszałeś. ²²Więc ja będę Cię wychwalał na harfie, Boże, a Twoją niezawodność; będę sławił na cytrze, o Święty Israela. ²³Gdy będę Cię wysławiał, me usta zaśpiewają, a także moja dusza, ta, którą wybawiłeś. ²⁴A mój język będzie mówił o Twojej sprawiedliwość przez cały dzień; bowiem zawstydzili się i pobledli ci, co pragnęli mojego nieszczęścia.

²¹To powiedziawszy, Jezus został wstrząśnięty Duchem oraz zaświadczył i powiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, że jeden z was mnie wyda. ²²Więc uczniowie patrzyli na siebie zakłopotani, odnośnie kogo to mówi. ²³A był jeden z jego uczniów, którego Jezus miłował, leżący przy stole na piersi Jezusa. ²⁴Temu więc, Szymon Piotr skinął, aby się dowiedzieć, kto jest tym, o którym mówi. ²⁵Zatem tamten, upadł na pierś Jezusa i mu mówi: Panie, kto to jest? ²⁶Odpowiada Jezus: Ten nim jest, któremu ja umoczę kęs oraz mu podam. I umoczył kęs, po czym daje go Judasowi, synowi Szymona Iszkarioty. ²⁷A wtedy, po tym kęsie, przybył do niego szatan. Więc Jezus mu mówi: Co robisz, uczyń szybciej. ²⁸Ale nikt z leżących tego nie rozumiał, dlaczego mu tak powiedział. ²⁹Bowiem niektórzy uważali, że skoro Judas miał sakiewkę, Jezus mu mówi: Nakup, czego nam potrzeba na święto; względnie aby dał coś ubogim. ³⁰Zatem tamten wziął ów kęs i zaraz wyszedł; a była noc. ³¹A kiedy wyszedł, Jezus mówi: Teraz został wyniesiony Syn Człowieka oraz w nim został wyniesiony Bóg. ³²Jeśli Bóg został w nim wyniesiony, także Bóg wyniesie go w Sobie i zaraz go wysławi. ³³Dzieci, jeszcze trochę jestem z wami; będziecie mnie szukać oraz jak powiedziałem Żydom: Gdzie ja idę, wy przyjść nie zdołacie; zatem teraz wam mówię. …Pominięto wersety 34–35 ³⁶Mówi mu Szymon Piotr: Panie, dokąd idziesz? Odpowiedział mu Jezus: Tam dokąd idę, nie możesz mi towarzyszyć, lecz później za mną pójdziesz. ³⁷Mówi mu Piotr: Panie, dlaczego teraz nie mogę ci towarzyszyć? Moje życie za ciebie złożę. ³⁸Odpowiada mu Jezus: Swoje życie za mnie złożysz? Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci, nie zapieje kogut, aż trzykroć się mnie wyprzesz.

¹Słuchajcie mnie, wybrzeża, i uważajcie narody w dali! WIEKUISTY powołał mnie od początku istnienia, w łonie mojej matki wspomniał na moje imię. ²I uczynił me usta jak ostry miecz; chował mnie w cieniu Swej ręki, krył mnie w Swoim kołczanie i uczynił mnie wyostrzonym grotem. ³Powiedział do mnie: Ty jesteś Moim sługą, Israelem, przez którego się wsławię. ⁴A ja sądziłem: Daremnie się trudziłem, na próżno i na darmo trawiłem moja siłę. Lecz mój sąd jest u WIEKUISTEGO, moja odpłata u mojego Boga. ⁵Otóż i teraz powiedział WIEKUISTY, który od początku istnienia stworzył mnie na Swojego sługę, bym nawrócił ku Niemu Jakóba i by skupił się przy Nim Israel. Tak, jestem poważany w oczach WIEKUISTEGO, a mój Bóg jest moją potęgą. ⁶Nadto powiedział: Mało Mi było, byś był sługą do dźwigania pokoleń Jakóba oraz do nawrócenia ocalonych Israela; ale ustanawiam cię światłem dla narodów, aby Moje zbawienie doszło do krańców ziemi.