Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru, na sześć głosów. Od Dawida. ²Wspomóż mnie, Panie, bo wody doszły aż do zagrożenia życia. ³Ugrzęzłem w bezdennym bagnie i nie ma oparcia; dostałem się na głębię wód i prąd mnie zniósł. ⁴Znużyłem się; wołając, zaschło moje gardło; omdlały moje oczy wyglądając mojego Boga. ⁵Liczniejsi niż włosy mojej głowy są ci, co mnie bez przyczyny nienawidzą, wzmogli się moi ciemięzcy, moi wrogowie bez powodu; mam zwrócić to, czego nigdy nie zagrabiłem. ⁶Boże, Ty znasz moją nieroztropność, a me winy nie są przed Tobą tajne. ⁷Niech się przeze mnie nie powstydzą ci, co Tobie ufają, Panie, WIEKUISTY Zastępów; niech się przeze mnie nie zarumienią ci, którzy Ciebie szukają, Boże Israela. ⁸Bo dla Ciebie znosiłem szyderstwo i rumieniec okrył moje oblicze. ⁹Stałem się obcym moim braciom i nieznanym dla synów mojej matki. ¹⁰Gdyż trawiła mnie gorliwość dla Twego domu i spadały na mnie szyderstwa tych, którzy Ci urągali. ¹¹Poszcząc, wypłakałem moją duszę, lecz i to było dla mnie na urągowisko. ¹²Włożyłem wór zamiast szaty i stałem się im przysłowiem. ¹³Rozpowiadają o mnie ci, co przesiadują w bramach, i jestem w śpiewkach pijanych. ¹⁴Ale ja, WIEKUISTY, w porze łaski przychodzę do Ciebie z mą modlitwą; Boże, w Twym wielkim miłosierdziu, odpowiedz mi ziszczeniem się Twego zbawienia. ¹⁵Wydobądź mnie z błota, bym nie utonął; niech będę ocalony od moich przeciwników i z głębin wód. ¹⁶Niech mnie nie uniesie prąd wody, niechaj mnie nie pochłonie głębia, a topiel nie zawrze nade mną swojej paszczy. ¹⁷Wysłuchaj mnie, WIEKUISTY, bo błogą jest Twoja łaska; zwróć się do mnie w Twym wielkim miłosierdziu ¹⁸i nie skrywaj Twojego oblicza przed Twym sługą, gdyż jestem uciśniony; pospiesz się oraz mnie wysłuchaj. ¹⁹Zbliż się do mojej duszy i ją wybaw; wyzwól mnie z powodu wrogów. ²⁰Ty znasz moją hańbę, mój wstyd i mą sromotę; przed Tobą są wszyscy moi ciemięzcy. ²¹Hańba kruszy me serce oraz jestem zbolały; oczekuję współczucia, lecz go nie ma; nie znalazłem tych, co pocieszają. ²²Wlali żółć do mojego pokarmu, w mym pragnieniu poili mnie kwasem. ²³Niech ich stół będzie dla nich zasadzką oraz sidłem bezpiecznie ucztujących. ²⁴Niech się zaćmią ich oczy, by nie widzieli, a ich biodra nieustannie czyń chwiejne. ²⁵Wylej na nich Twój gniew, niech ich dosięgnie Twoja zapalczywość. ²⁶Niech ich miejsce warowne stanie się pustkowiem, a w ich namiocie nie będzie mieszkańca. ²⁷Gdyż kogo zraniłeś - tego ścigają, rozpowiadają o bólu porażonych przez Ciebie. ²⁸Dodaj nieprawość do ich nieprawości, niech nie wchodzą przez Twoją sprawiedliwość. ²⁹Niech będą wymazani z Księgi Życia oraz nie zapisani wraz z prawymi*. ³⁰A mnie, utrapionego i zbolałego, wydźwignie Twoja pomoc, Boże. ³¹Będę sławił pieśnią Imię Boga i wielbił je wdzięcznością. ³²I będzie to milsze WIEKUISTEMU niż cielę, niż dwukopytny, rogaty byk. ³³Zobaczą to poniżeni i się ucieszą; zobaczą to ci, co szukają Boga i ożyje ich serce. ³⁴Bo WIEKUISTY słucha ubogich, a Swoimi pojmanymi nie gardzi. ³⁵Chwalą Go niebiosa i ziemia, morza i wszystko, co się w nich roi. ³⁶Bowiem Bóg wspomoże Cyon, odbuduje miasta Judy; osiądą tam i odziedziczą tą ziemię. ³⁷Nadto będą ją posiadać potomkowie Jego sług, a zamieszkają w niej ci, którzy miłują Jego Imię.

¹⁴Wtedy jeden z dwunastu, którego zwano Judasem Iszkariotą, wyruszył do przedniejszych kapłanów, ¹⁵i powiedział: Co mi chcecie dać, a ja go wam wydam? Więc oni mu odważyli trzydzieści sztuk srebra. ¹⁶I odtąd szukał stosownej pory, aby go wydać. ¹⁷Zaś przedniego dnia Przaśników przystąpili uczniowie do Jezusa, mówiąc mu: Gdzie chcesz żebyśmy ci przygotowali, abyś zjadł wieczerzę paschalną? ¹⁸A on rzekł: Idźcie do miasta, do pewnego człowieka oraz mu powiedzcie: Nauczyciel mówi: Mój czas jest bliski; u ciebie zrobię wieczerzę paschalną z moimi uczniami. ¹⁹Zatem uczniowie zrobili, jak im rozkazał Jezus, i przygotowali wieczerzę paschalną. ²⁰A kiedy nastał wieczór, leżał u stołu z dwunastoma. ²¹I gdy jedli, powiedział im: Zaprawdę, mówię wam, że jeden z was mnie wyda. ²²Więc zasmucili się bardzo i zaczęli mówić do niego, każdy z nich: Panie, nie ja tym jestem! ²³A on odpowiadając, rzekł: Ten, który ze mną zanurza rękę w misie, ten mnie wyda. ²⁴Wprawdzie Syn Człowieka idzie naprzód, jak o nim napisano; lecz biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieka jest wydawany; byłoby mu dobrze, gdyby nie został zrodzony ten człowiek. ²⁵A odpowiadając, Judas, który go wydawał, rzekł: Nauczycielu mistrzu, nie ja jestem? Mówi mu: Ty powiedziałeś.

⁴Pan, WIEKUISTY, dał mi wyćwiczony język, bym umiał w porę pokrzepić słowem znużonego. On budzi mnie każdego ranka, pobudza moje ucho, bym słuchał jak uważni uczniowie. ⁵Tak, Pan, WIEKUISTY, otworzył mi ucho, a ja się nie opierałem oraz nie odwróciłem się do tyłu. ⁶Nadstawiałem mój grzbiet bijącym, a moje policzki szarpiącym; nie chowałem mej twarzy przed obelgami i pluciem. ⁷Ale Pan, WIEKUISTY, mi dopomaga, dlatego nie będę pohańbiony; dlatego uczyniłem mą twarz jak krzemień, bo wiem, że nie będę zawstydzony. ⁸Bliskim jest mój obrońca; kto zechce się ze mną spierać? Stańmy razem! Kto jest mym przeciwnikiem, niechaj do mnie podejdzie. ⁹Oto Pan, WIEKUISTY mi dopomoże; kto mnie potępi? Oto wszyscy zwiotczeją jak szata, mól ich zgryzie.