Słowo na wybrany dzień

¹Weselcie się w WIEKUISTYM sprawiedliwi; prawym przystoi chwała. ²Wysławiajcie BOGA na cytrze, przy dziesięciostrunnej lirze Mu śpiewajcie. ³Śpiewajcie Mu nową pieśń, udanie zagrajcie przy odgłosie trąb. ⁴Gdyż rzetelne jest słowo WIEKUISTEGO oraz prawdziwe każde Jego dzieło. ⁵Miłuje sprawiedliwość i prawo; ziemia pełna jest miłosierdzia BOGA. ⁶Słowem BOGA zostały uczynione niebiosa, tchnieniem Jego ust wszystkie ich zastępy. ⁷Skupia, niby w wał, wody morza; a tonie składa w zbiorniki. ⁸Niech się boi WIEKUISTEGO cała ziemia, niechaj drżą przed Nim wszyscy mieszkańcy zamieszkałego świata. ⁹Bowiem On powiedział, a stało się; On rozkazał, a powstało. ¹⁰BÓG wywraca zamiary pogan, niweczy zamysły ludów. ¹¹Postanowienie BOGA trwa na wieki, a zamysły Jego serca z pokolenia w pokolenie. ¹²Szczęśliwy naród, którego WIEKUISTY jest Bogiem; lud, który wybrał na Swe dziedzictwo. ¹³BÓG spogląda z niebios i widzi wszystkich synów Adama. ¹⁴Z przybytku Swojej siedziby patrzy na wszystkich mieszkańców ziemi. ¹⁵Ten, który kształtuje ich serca, zwraca uwagę na ich wszystkie sprawy. ¹⁶Nie ratuje króla wielkie wojsko, a bohatera pełnia sił nie ocala. ¹⁷Zawodny jest rumak w wygranej i potęgą swojej mocy nie uchroni. ¹⁸Oto oko WIEKUISTEGO nad Jego wielbicielami, nad ufającymi dzięki Jego miłosierdziu. ¹⁹By wybawił ich duszę od śmierci i zachował ich życie podczas głodu. ²⁰Nasza dusza wygląda WIEKUISTEGO, On naszą pomocą i tarczą. ²¹W Nim raduje się nasze serce, bowiem w Jego Imieniu pokładamy nadzieję. ²²Niech nad nami będzie Twe miłosierdzie, WIEKUISTY, tak, jak Ci zaufaliśmy.

¹¹Ale Maria stała na zewnątrz, blisko grobu, płacząc; a gdy płakała, zajrzała do grobowca, ¹²i widzi dwóch siedzących w bieli aniołów, jednego przy wezgłowiu, i jednego przy stopach; tam, gdzie leżało ciało Jezusa. ¹³A tamci jej mówią: Niewiasto, dlaczego płaczesz? Mówi im: Zabrali mojego Pana i nie wiem, gdzie go położyli. ¹⁴To powiedziawszy, odwróciła się do tyłu i widzi stojącego Jezusa; a nie wiedziała, że Jezus żyje. ¹⁵Mówi jej Jezus: Niewiasto, dlaczego płaczesz? Kogo szukasz? Zaś ona uważając, że jest ogrodnikiem, mówi mu: Panie, jeśli ty go zabrałeś, powiedz mi gdzie go położyłeś, a ja go wezmę. ¹⁶Mówi jej Jezus: Mario. A ona zostawszy odmienioną, mówi mu: Rabbuni, ten nazywany Nauczycielem. ¹⁷Mówi jej Jezus: Nie dotykaj mnie, bo jeszcze nie wstąpiłem do mego Ojca; ale idź do moich braci i im powiedz: Wstępuję do mego Ojca i do waszego Ojca mojego Boga oraz waszego Boga. ¹⁸Zatem Maria Magdalena przychodzi oraz oznajmia uczniom: Widziałam Pana, i tamto, co jej powiedział.

³⁶Niech więc niezawodnie wie każdy dom Israela, że Bóg uczynił go Panem i Chrystusem; tego Jezusa, którego wy ukrzyżowaliście. ³⁷A kiedy to usłyszeli, przejęli się sercem oraz powiedzieli do Piotra i pozostałych apostołów: Co możemy uczynić, mężowie, bracia? ³⁸Zaś Piotr do nich powiedział: Skruszcie się i niech każdy z was da się ochrzcić dzięki Imieniu Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów, a weźmiecie dar Ducha Świętego. ³⁹Gdyż obietnica jest dla was oraz dla waszych dzieci, i wszystkich, aż do dalekich, których nasz Pan Bóg sobie powoła. ⁴⁰Lecz także zaświadczył wieloma innymi słowami oraz wzywał, mówiąc: Dajcie się wyratować, z dala od tego przewrotnego rodu. ⁴¹Zatem zostali ochrzczeni ci, którzy chętnie przyjmowali jego słowo; i w tym dniu zostało przyłączonych blisko trzy tysiące osób.