Słowo na wybrany dzień

¹Chwalcie WIEKUISTEGO, wołajcie Jego Imię,głoście pomiędzy ludźmi Jego dzieła. ²Śpiewajcie Mu, przygrywajcie Mu, rozpamiętujcie wszystkie Jego cuda. ³Chlubcie się Jego świętym Imieniem, niech się raduje serce tych, którzy pragną BOGA. ⁴Badajcie WIEKUISTEGO oraz Jego wspaniałość, wciąż szukajcie Jego oblicza. ⁵Wspominajcie cuda, które dokonał, znaki oraz wyroki Jego ust. ⁶Rodzie Abrahama Jego sługi; synowie Jakóba Jego wybrańcy! ⁷On jest prawdziwym Bogiem, nasz WIEKUISTY, Jego sądy na całej ziemi. ⁸Wiecznie pamięta Swe przymierze; słowa, które ustanowił tysiącom pokoleń. ⁹To, które zawarł z Abrahamem oraz Swoją przysięgę daną Is’hakowi. ¹⁰Ustanowił Jakóbowi za ustawę, a Israelowi za umowę wieczną. ¹¹Powiedział: Tobie oddam ziemię Kanaan, wam dam dziedziczny udział, ¹²kiedy byli jeszcze drobną garstką, oraz byli w niej jako nieliczni przychodnie. ¹³A wędrowali od ludu do ludu i od królestwa do innego narodu. ¹⁴Nikomu nie pozwolił ich krzywdzić, z ich powodu karcił też królów, ¹⁵mówiąc: Nie tykajcie Moich pomazańców i nie czyńcie zła Moim prorokom. ¹⁶Przywołał też głód na ziemię oraz skruszył wszelką podporę pożywienia. ¹⁷Wysłał przed nimi męża Josefa, który był sprzedany na niewolnika. ¹⁸Jego nogę spętali więzami i skuto go w żelazo, ¹⁹do chwili spełnienia jego słowa; bo wyrok BOGA go oczyścił. ²⁰Król posłał i go wyzwolił, wyswobodził go władca ludów. ²¹I uczynił go panem swojego domu oraz władcą w całej swojej dzierżawie. ²²Aby poddał jego książęta swojej woli, a jego starszych nauczał mądrości. ²³Tak Israel wszedł do Micraimu; Jakób zagościł w ziemi Chama. ²⁴I bardzo rozmnożył swój naród, uczynił go możniejszym ponad jego ciemięzców. ²⁵Więc odwróciło się ich serce, by nienawidzić Jego lud oraz knuć przeciwko Jego sługom. ²⁶Zatem posłał Mojżesza Swojego sługę i Aarona, którego wybrał, ²⁷by spełnili pośród nich słowa Jego znaków i cudów w ziemi Chama. ²⁸Wysłał ciemność i się ściemniło, lecz nie poddali się Jego Słowu. ²⁹Zamienił ich wody w krew oraz uśmiercił ich ryby. ³⁰Ich kraj zaroił się żabami, aż do komnat ich władców. ³¹Powiedział i nadciągnęły żuki, i robactwo we wszystkie ich granice. ³²Dał im grad zamiast deszczu, ogień płonący na ich kraj. ³³Poraził także ich winorośl i figę, a drzewa ich dziedzictwa połamał. ³⁴Powiedział i nadciągnęła szarańcza, i niezliczone mnóstwo chrząszczy. ³⁵Pożarły całą trawę w ich kraju, pożarły też płody ich ziemi. ³⁶Zabił także wszystko pierworodne w ich państwie, pierwiastki całej ich siły. ³⁷Wyprowadził ich ze srebrem i złotem, a nie było w ich pokoleniach słabego. ³⁸Zaś Micraim się cieszył ich wyjściem, bowiem przypadła na nich trwoga. ³⁹Rozpostarł obłok na osłonę, a ogień aby rozświetlał noc. ⁴⁰Zażądano – a przyprowadził przepiórki oraz nasycał ich chlebem niebios. ⁴¹Otworzył skały – a wypłynęły wody i strumieniem rozlały się po pustyniach. ⁴²Bo wspomniał na Swoje święte Słowo oraz na Abrahama, Swego sługę. ⁴³Więc wyprowadził Swój lud w radości, Swoich wybranych w weselu. ⁴⁴I dał im ziemię narodów, odziedziczyli dorobek pogan, ⁴⁵by strzegli Jego ustaw oraz zachowali Jego nauki.HALLELUJA!

¹³I oto dwaj z nich, w tym samym dniu szli do miasteczka oddalonego sześćdziesiąt stadionów od Jerozolimy, które zwano Emaus. ¹⁴Ci także rozmawiali ze sobą o tych wszystkich sprawach, które się stały. ¹⁵A w czasie ich rozmowy oraz dociekań wydarzyło się, że sam Jezus się zbliżył oraz szedł razem z nimi. ¹⁶Ale ich oczy były trzymane, by go nie rozpoznali. ¹⁷Także powiedział do nich: Jakie to słowa, które idąc, rozważacie między sobą? ¹⁸Zaś odpowiadając, jeden imieniem Kleofas, rzekł do niego: Ty jedyny jesteś przybyszem w pobliże Jerozolimy, a nie wiesz o tych sprawach, które się w tych dniach w niej dokonały? ¹⁹Więc im powiedział: Jakich? A oni mu powiedzieli: Tych odnośnie Jezusa Nazareńczyka, który był mężem prorokiem, mocnym w dziele i słowie przed Bogiem, oraz przed całym ludem. ²⁰Lecz także o tym, jak go przedniejsi kapłani i nasi przełożeni wydali na wyrok śmierci, więc go ukrzyżowali. ²¹A myśmy się spodziewali, że on jest tym, co ma wykupić Israela. Lecz właśnie razem z tymi wszystkimi sprawami dziś mija ten trzeci dzień od którego to się stało. ²²Ale zdumiały nas pewne niewiasty, z naszych, które były wcześniej przy grobie; ²³a kiedy nie znalazły ciała, przyszły mówiąc, że zobaczyły wizję aniołów, którzy powiadają, że on żyje. ²⁴Więc niektórzy z naszych chodzili do grobowca i tak znaleźli, jak powiedziały niewiasty; ale jego nie zobaczyli. ²⁵A on do nich rzekł: O nierozsądni oraz powolni sercem, by wierzyć dzięki tym wszystkim sprawom, które zapowiedzieli prorocy. ²⁶Czyż Chrystus nie miał tego wycierpieć oraz wejść do swej chwały? ²⁷I począwszy od Mojżesza oraz od wszystkich proroków, wytłumaczył im we wszystkich Pismach odnośnie jego samego. ²⁸Zbliżyli się też do miasteczka, gdzie szli, a on utrzymywał, że idzie dalej. ²⁹Zatem go przymusili, mówiąc: Zostań z nami, bo jest ku wieczorowi i dzień się już nachylił. Więc wszedł, by z nimi zostać. ³⁰Także się wydarzyło, kiedy on położył się z nimi u stołu, że wziął chleb, uwielbił Boga, a gdy połamał podał im. ³¹Zostały też otwarte ich oczy, więc go poznali; lecz on został ukryty od nich z dala. ³²Mówili też między sobą: Czyż nasze serce nie było w nas płonące, kiedy nam mówił w drodze i gdy nam Pisma otwierał? ³³I o tej samej godzinie wstali, wrócili do Jerozolimy oraz znaleźli zebranych jedenastu, i tych innych z nimi, ³⁴co mówili, że istotnie Pan się podniósł oraz ukazał się Szymonowi. ³⁵A oni opowiedzieli to, co się wydarzyło w drodze oraz jak go poznali przy łamaniu chleba.

¹Zaś Piotr i Jan chodzili dla nich do Świątyni na dziewiątą godzinę modlitwy. ²I został wniesiony pewien mąż chromy od łona swojej matki, którego codziennie umieszczano przy bramie Świątyni, zwanej Piękną, aby od tych, co wchodzili do Świątyni prosił o jałmużnę. ³Ten, kiedy ujrzał Piotra i Jana mających wejść do Świątyni, prosił o jałmużnę. ⁴Ale Piotr spojrzał na niego razem z Janem i powiedział: Popatrz na nas. ⁵Zaś ten skierował się ku nim, spodziewając się coś od nich wziąć. ⁶A Piotr powiedział: Srebro i złoto nie jest moje; ale co mam, to ci daję; w Imieniu Jezusa Chrystusa, Nazarejczyka, powstań i chodź. ⁷Potem ujął go od prawej ręki oraz wzniósł; a natychmiast zostały utwierdzone jego nogi i kostki. ⁸Więc podskoczył, stanął i chodził, oraz wszedł razem z nimi do Świątyni, chodząc, skacząc i wielbiąc Boga. ⁹Zatem zobaczył go cały lud, że chodzi i chwali Boga. ¹⁰Ale go rozpoznali, że on był tym, co siedział odnośnie jałmużny przy Pięknej bramie Świątyni. Zostali też napełnieni strachem i uniesieniem, z powodu tego, co mu się wydarzyło.