Słowo na wybrany dzień

¹Dziękujcie BOGU, bo jest dobry, bowiem Jego łaska na wieki. ²Niech głosi Israel, że Jego łaska na wieki. ³Niech głosi dom Aarona, że Jego łaska na wieki. ⁴Niech głoszą ci, co się boją WIEKUISTEGO, że Jego łaska na wieki. ⁵W ucisku wzywałem WIEKUISTEGO – na wolność mnie wyprowadził. ⁶WIEKUISTY ze mną, nie ulęknę się; cóż mi uczyni człowiek? ⁷WIEKUISTY ze mną, do mej pomocy, a ja będę patrzeć na moich nieprzyjaciół. ⁸Lepiej ufać WIEKUISTEMU, niż na człowieku polegać. ⁹Lepiej ufać BOGU, niż polegać na możnych. ¹⁰Wszystkie ludy mnie otoczyły; wyciąłem je w Imię WIEKUISTEGO. ¹¹Obległy mnie oraz otoczyły; wyciąłem je w Imię WIEKUISTEGO. ¹²Obległy mnie jak pszczoły, zapłonęły jak płomień cierni; wyciąłem je w Imię WIEKUISTEGO. ¹³Nacierałeś, nacierałeś na mnie, aby mnie powalić; lecz BÓG mi dopomógł. ¹⁴WIEKUISTY moją sławą i pieśnią; On był moim zbawieniem. ¹⁵W namiotach sprawiedliwych ludzi głos radości oraz zwycięstwa; prawica BOGA okazała potęgę. ¹⁶Prawica WIEKUISTEGO wywyższona; prawica BOGA okazała potęgę. ¹⁷Nie umrę, będę żył i głosił czyny PANA. ¹⁸Karcił, karcił mnie PAN, ale nie poddał mnie śmierci. ¹⁹Otwórzcie mi bramę sprawiedliwości, wejdę w nią i podziękuję PANU. ²⁰Oto brama WIEKUISTEGO, w nią wejdą sprawiedliwi. ²¹Dziękuję Ci, że mnie wysłuchałeś i stałeś się moim zbawieniem. ²²Kamień porzucony przez budowniczych – stał się kamieniem węgielnym. ²³Od WIEKUISTEGO to wyszło i jest tak cudowne w naszych oczach. ²⁴BÓG sprawił ten to dzień; cieszmy się nim i radujmy. ²⁵Proszę BOŻE dopomóż; proszę BOŻE poszczęść. ²⁶Błogosławiony ten, kto przychodzi w Imię WIEKUISTEGO; błogosławimy wam z domu BOGA. ²⁷Wszechmocny WIEKUISTY nam zajaśniał; mirtami przywiążcie ofiarę do rogów ołtarza. ²⁸Tyś moim Bogiem i składam Ci dzięki; moim prawdziwym Bogiem i Cię wynoszę. ²⁹Dziękujcie WIEKUISTEMU bo jest dobry, bowiem Jego łaska trwa na wieki.

⁹Zaś Jezus gdy wstał z martwych, rano, pierwszego dnia tygodnia ukazał się najpierw Marii Magdalenie, z której wyrzucił siedem demonów. ¹⁰Zaś ona poszła i oznajmiła to tym, co z nim byli, bolejącym oraz płaczącym. ¹¹A ci, gdy usłyszeli, że żyje i że był przez nią widziany nie uwierzyli. ¹²Ale po tym, w innym, zewnętrznym kształcie ukazał się dwóm z nich kiedy szli, podążając na pole. ¹³A oni odeszli i opowiedzieli to pozostałym; i tym nie uwierzyli. ¹⁴W końcu ukazał się jedenastu, gdy razem leżeli u stołu, oraz złajał ich niewiarę i twardość serca, że nie uwierzyli tym, co go widzieli wzbudzonego. ¹⁵I im powiedział: Wyruszcie na cały świat i ogłoście Dobrą Nowinę całemu stworzeniu.

¹³A widząc szczerość Piotra i Jana, oraz po zrozumieniu, że są nieuczonymi prostakami dziwili się, kiedy ich rozpoznali, że byli razem z Jezusem. ¹⁴Zaś widząc człowieka, co z nimi stał i został uzdrowiony nie umieli nic odpowiedzieć. ¹⁵Więc rozkazali im odejść na zewnątrz posiedzenia i ścierali się jedni przeciw drugim, ¹⁶mówiąc: Co możemy uczynić tym ludziom? Bo, że dokonał się przez nich znany cud, jest jawne wszystkim zamieszkującym Jerozolimę; więc nie możemy zaprzeczyć. ¹⁷Lecz aby to nie zostało w większym stopniu rozpowszechnione między ludem, zabronimy im groźbą, by żadnemu z ludzi nie pletli względem tego imienia. ¹⁸Zatem ich zawołali oraz im nakazali w ogóle nie głosić i nie nauczać względem imienia Jezusa. ¹⁹Ale Piotr i Jan odpowiedzieli, mówiąc do nich: Oskarżajcie, jeżeli wobec Boga jest sprawiedliwe bardziej was słuchać niż Boga. ²⁰Bo my nie możemy nic nie mówić, z tego co zobaczyliśmy i usłyszeliśmy. ²¹Zatem jeszcze raz im zagrozili, a nie znajdując jakby ich mogli ukarać, wypuścili ich z powodu ludu, gdyż wszyscy oddawali chwałę Bogu za to, co się stało.