Słowo na wybrany dzień

¹Miłuję, dlatego, że WIEKUISTY wysłuchał mój głos oraz moje błagania, ²że skłonił ku mnie Swe ucho; oto będę Go wzywał dopóki moje dni. ³Ogarnęły mnie bóle śmierci, nawiedziły mnie męczarnie grobu, ucisk i smutek mnie dościgły. ⁴Ale wzywałem Imię WIEKUISTEGO: Zechciej BOŻE i ocal moją duszę. ⁵WIEKUISTY jest litościwy i sprawiedliwy, nasz Bóg jest miłosierny. ⁶WIEKUISTY strzeże prostodusznych; byłem biedny, a wspomógł mnie. ⁷Wróć moja duszo do swojego spokoju, bo BÓG się ulitował nad tobą. ⁸Wybawił moją duszę od śmierci, moje oko od łez, a moją nogę od upadku. ⁹Będę chodził przed WIEKUISTYM w Krainach Życia. ¹⁰Wierzyłem, kiedy wołałem: Jak bardzo jestem biedny. ¹¹W mojej trwodze powiedziałem: Wszyscy ludzie są zawodni. ¹²Czym odwdzięczę się WIEKUISTEMU za wszystkie dobrodziejstwa względem mnie? ¹³Podniosę czarę zbawienia i będę wzywał Imienia BOGA. ¹⁴Spełnię BOGU me śluby, wobec całego Jego ludu. ¹⁵Drogą jest w oczach BOGA śmierć Jego świętych. ¹⁶O WIEKUISTY, ja przecież jestem Twoim sługą, synem Twej służebnicy, bo rozwiązałeś moje pęta. ¹⁷Tobie składam dziękczynną ofiarę oraz wzywam Imienia BOGA. ¹⁸Moje śluby spełniam BOGU wobec całego Jego ludu. ¹⁹W przedsionkach domu WIEKUISTEGO, w twoim wnętrzu, Jeruszalaim. HALLELUJA!

⁶⁰Zatem wielu z jego uczniów, kiedy to usłyszało, powiedziało: Twarde to jest słowo; któż go może słuchać? ⁶¹Ale Jezus widząc w sobie, że jego uczniowie o to szemrają, powiedział im: To was gorszy? ⁶²A jeśli ujrzycie Syna Człowieka wstępującego gdzie był wcześniej? ⁶³Duch jest ożywiający, ciało wewnętrzne nic nie pomaga; słowa, które ja wam mówię, są Duchem i są życiem. ⁶⁴Ale są pewni z was, którzy nie wierzą. Bo Jezus wiedział od początku, którzy są niewierzący, i kto jest tym, co go ma wydać. ⁶⁵Mówił też: Dlatego wam powiedziałem, że nikt nie może do mnie przyjść, jeśli mu to nie zostało dane od mego Ojca. ⁶⁶Od tego czasu wielu z jego uczniów odeszło wstecz i już z nim nie chodzili. ⁶⁷Zatem Jezus powiedział do dwunastu: Czy i wy chcecie odejść? ⁶⁸Odpowiedział mu Szymon Piotr: Panie, do kogo pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego; ⁶⁹a myśmy uwierzyli i poznali, że ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego.

³¹Zatem zgromadzenie wybranych miało pokój w całej Judei, Galilei i Samarii, budując się oraz idąc w bojaźni Pana; było też mnożone wezwaniem Ducha Świętego. ³²Wydarzyło się także, że Piotr, kiedy chodził z powodu wszystkich, zszedł do świętych zamieszkujących Liddę. ³³Zaś tam znalazł pewnego człowieka imieniem Eneasz, który był sparaliżowany i leżał od ośmiu lat na łóżku. ³⁴Ale Piotr mu powiedział: Eneaszu, uzdrawia cię Jezus Chrystus; wstań oraz pościel sobie. I zaraz wstał. ³⁵Zatem zobaczyli go wszyscy zamieszkujący Liddę i Saron, którzy zawrócili do Pana. ³⁶Zaś w Joppie była pewna uczennica, imieniem Tabita, co tłumacząc powiem Gazela; ta była pełna szlachetnych uczynków oraz jałmużn, które czyniła. ³⁷Lecz w owych dniach zdarzyło się, że ona zachorowała i umarła. Zatem ją umyli oraz położyli w górnej komnacie. ³⁸Ale Lidda była blisko Joppy, więc uczniowie usłyszeli, że jest w niej Piotr i posłali do niego dwóch mężów, prosząc: Nie wahaj się dotrzeć aż do nas. ³⁹Zatem Piotr wstał i poszedł razem z nimi. A kiedy przybył, zaprowadzili go do górnej komnaty. Obstąpiły go także wszystkie wdowy, płacząc i pokazując suknie, i płaszcze, które robiła Gazela, gdy była z nimi. ⁴⁰A Piotr oddalił wszystkich na zewnątrz, zgiął kolana, pomodlił się i zwrócił się do ciała, mówiąc: Tabito, wstań. Zaś ona otwarła swoje oczy, a kiedy ujrzała Piotra, usiadła. ⁴¹Więc podał jej rękę, podniósł ją, zwołał świętych i wdowy, i oddał ją żyjącą. ⁴²Zatem stało się to znane wzdłuż całej Joppy, i wielu uwierzyło w Pana.