Słowo na wybrany dzień

¹Pieśń. Zaśpiewajcie WIEKUISTEMU nową pieśń, ponieważ dokonał cudów; wsparła Go Jego prawica i Jego święte ramię. ²WIEKUISTY oznajmił Swoje zbawienie; na oczach narodów odsłonił Swoją sprawiedliwość. ³Wspomniał na łaskę oraz Swą niezawodność dla domu Israela, więc wszystkie krańce ziemi zobaczyły zbawienie naszego Pana. ⁴Cała ziemio - wznieście okrzyki WIEKUISTEMU, wybuchnijcie, radujcie się i śpiewajcie. ⁵Śpiewajcie WIEKUISTEMU na cytrze - na cytrze i głosem pieśni. ⁶Na trąbach i głosem surmy; wykrzykujcie przed WIEKUISTYM - Królem. ⁷Niechaj zahuczy morze i wszystko, co je zapełnia; świat oraz jego mieszkańcy. ⁸Niech rzeki przyklasną dłonią i pospołu góry zawtórują, ⁹przed WIEKUISTYM; bo idzie, by sądzić ziemię. Będzie sądził świat w sprawiedliwości i ludy pośród prawości.

⁷Skoro mnie poznaliście poznaliście też mego Ojca; więc od teraz Go rozumiecie i Go widzicie. ⁸Mówi mu Filip: Panie, pokaż nam Ojca, a nam wystarczy. ⁹Mówi mu Jezus: Tak długi czas jestem z wami, Filipie, a nie poznałeś mnie? Kto widzi mnie ujrzał Ojca; jakże ty mówisz: Pokaż nam Ojca? ¹⁰Nie wierzysz, że ja jestem w Ojcu, a Ojciec we mnie? Sprawy, które ja wam mówię, nie mówię od samego siebie; ale Ojciec, co we mnie mieszka, to On czyni te dzieła. ¹¹Wierzcie mi, że ja jestem w Ojcu, a Ojciec we mnie; zaś jeśli nie, wierzcie mi z powodu samych dzieł. ¹²Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, kto wierzy względem mnie i on będzie czynił sprawy, które ja czynię. Potężniejsze od tych uczyni, ponieważ ja odchodzę do mego Ojca. ¹³A to, o co poprosicie w moim Imieniu to uczynię, aby został wyniesiony Ojciec w Synu. ¹⁴Jeśli o coś mnie poprosicie w moje Imię ja to uczynię.

⁴⁴A następnego szabatu zebrało się prawie całe miasto, aby usłyszeć słowo Boga. ⁴⁵Zaś Żydzi, gdy zobaczyli tłumy, zostali napełnieni zazdrością oraz sprzeciwiali się sprawom mówionym przez Pawła, oponując i bluźniąc. ⁴⁶Lecz Paweł i Barnabasz, mówiąc otwarcie, powiedzieli: Było konieczne, aby najpierw wam opowiedzieć słowo Boga; a skoro je odrzucacie i oddzielacie siebie jako niegodnych życia wiecznego, oto kierujemy się do pogan. ⁴⁷Bowiem Pan tak nam przykazał o sobie: Wyznaczyłem cię na światło pogan, byś ty był na zbawienie aż do krańców ziemi. ⁴⁸Zaś poganie, słuchając, radowali się oraz wynosili Słowo Pana, a ci, którzy uwierzyli, byli wybrani do życia wiecznego. ⁴⁹Zatem słowo Pana było roznoszone po całej tej krainie. ⁵⁰Ale Żydzi zachęcili poważne, religijne kobiety oraz pierwszych obywateli miasta i wzbudzili prześladowanie Pawła, i Barnabasza; więc wyrzucili ich ze swych granic. ⁵¹Zaś oni strząsnęli przeciwko nim pył ze swych nóg i przyszli do Ikonium. ⁵²Lecz uczniowie Pana byli urzeczywistnieniem radości oraz Ducha Świętego.