Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru, na nutę „Łanio zorzy”. Pieśń Dawida. ²Boże mój, Boże, czemu mnie opuściłeś; czemu jesteś daleki od mego wspomożenia oraz od słów mojej skargi? ³Boże mój, Boże, czemu mnie opuściłeś; czemu jesteś daleki od mego wspomożenia oraz od słów mojej skargi? ⁴A jednak Ty jesteś święty; Ten, co zasiada wśród chwały Israela. ⁵Tobie ufali nasi ojcowie; ufali, zatem ich wybawiłeś. ⁶Do Ciebie wołali, więc byli ocaleni; Tobie ufali, zatem nie byli zawstydzeni. ⁷Zaś ja jestem robakiem, a nie mężem, pośmiewiskiem ludzi i wzgardą tłumu. ⁸Wszyscy, którzy mnie widzą – urągają mi, ściągają usta i potrząsają głową, mówiąc: ⁹Niech to powierzy WIEKUISTEMU! Niech go wybawi! Ocali go, ponieważ go sobie upodobał! ¹⁰Ty wyprowadziłeś mnie z łona oraz bezpiecznie mnie złożyłeś u piersi mojej matki. ¹¹Od urodzenia na Tobie polegałem; poza życiem mej matki Ty jesteś moim Bogiem. ¹²Ode mnie się nie oddalaj, gdyż niedola jest bliska, a nie ma pomocnika. ¹³Otoczyła mnie gromada byków, oblegli mnie mocarze Baszanu. ¹⁴Rozwarli na mnie swą paszczę, jak lew co porywa i ryczy. ¹⁵Jestem rozlany jak woda, rozeszły się wszystkie moje członki, pośród moich wnętrzności, moje serce jest roztopione jak wosk. ¹⁶Jak skorupa zaschła ma siła, mój język przylgnął do mego podniebienia, powaliłeś mnie do prochu śmierci. ¹⁷Ponieważ otoczyły mnie psy, obstąpiła mnie zgraja złoczyńców, z bólu wyją moje ręce i nogi. ¹⁸Mogę policzyć wszystkie moje kości; a oni się przyglądają, nade mną się znęcają. ¹⁹Rozdzielają między siebie me odzienie, a o moje szaty los rzucają. ²⁰Ale Ty, WIEKUISTY, się nie oddalaj; ma potęgo pospiesz mi na ratunek. ²¹Ocal od miecza moją duszę, z mocy psa moją jedyną. ²²Wyzwól mnie z paszczy lwa oraz obroń mnie od bawolich rogów. ²³A mym braciom będę rozgłaszał Twoje Imię, pośród zboru będę Cię wielbił. ²⁴Chwalcie Go, bogobojni, czcij Go cały rodzie Jakóba; korzcie się przed Nim wszyscy z nasienia Israela. ²⁵Bo nie wzgardził, nie wstrętna mu skarga żebrzącego, nie ukrył przed nim Swego oblicza; wysłuchał go, kiedy do Niego wołał. ²⁶Od Ciebie moje uwielbienie w wielkim zborze i wobec bogobojnych spełnię śluby. ²⁷Biedni będą spożywać oraz się nasycą, będą chwalić WIEKUISTEGO Jego czciciele, wasze serce ożyje na wieki. ²⁸Wspomną i zwrócą się do BOGA wszystkie krańce ziemi; ukorzą się przed Tobą pokolenia narodów. ²⁹Bowiem WIEKUISTEMU należy się królowanie i władztwo nad narodami. ³⁰Jedzą, korząc się, wszyscy możni ziemi; przed Nim klękają wszyscy zstępujący w proch; ten, kto nie pożywił swej duszy. ³¹Będzie Mu służyć potomstwo i o Panu opowiadać pokoleniom. ³²Zejdą się oraz będą ogłaszać Jego sprawiedliwość ludowi, który się narodzi; że On ją dokonał.

¹Ja jestem prawdziwą winoroślą, a mój Ojciec jest hodowcą winorośli. ²Każdy pęd, który nie niesie we mnie owocu usuwa, a każdy, który niesie owoc oczyszcza, aby niósł owoc obfitszy. ³Wy już jesteście czyści z powodu słowa, które wam powiedziałem. ⁴Zamieszkaliście we mnie, a ja w was. Jak pęd winorośli nie może sam z siebie nieść owocu, jeśli nie pozostaje w krzewie, tak i wy, jeżeli nie mieszkacie we mnie. ⁵Ja jestem winoroślą wy pędami. Kto mieszka we mnie, a ja w nim, ten niesie wiele owocu, bo beze mnie nic nie zdołacie czynić. ⁶Jeśliby ktoś nie mieszkał we mnie został wyrzucony na zewnątrz i wysuszony jak pęd; więc je zbierają i rzucają na ogień oraz zostaje rozpalony. ⁷Jeżeli zamieszkacie we mnie i pozostaną w was moje słowa, co zechcecie poproście, a wam się stanie. ⁸W tym został wyniesiony mój Ojciec, byście przynosili obfity owoc, więc staliście się moimi uczniami.

²⁶A kiedy przybył do Jerozolimy, próbował się łączyć z uczniami; lecz wszyscy go się bali, nie wierząc, że jest uczniem. ²⁷Zaś Barnabasz go wziął oraz zaprowadził do apostołów. Więc wyłożył im w szczegółach jak w drodze zobaczył Pana, że z nim rozmawiał, oraz jak w Damaszku zaczął otwarcie mówić w Imieniu Jezusa. ²⁸I był wśród nich, w Jerozolimie, jako wchodzący sobie i wychodzący. ²⁹Lecz także śmiało mówił w Imieniu Pana Jezusa, gadając oraz dyskutując z hellenistami; zaś oni usiłowali go zgładzić. ³⁰Ale bracia dowiedzieli się o tym, więc sprowadzili go na dół, do Cezarei, oraz wysłali go do Tarsu. ³¹Zatem zgromadzenie wybranych miało pokój w całej Judei, Galilei i Samarii, budując się oraz idąc w bojaźni Pana; było też mnożone wezwaniem Ducha Świętego.

¹⁸Moje dzieci, nie miłujmy słowem, ani językiem ale uczynkiem i prawdą. ¹⁹I przez to poznajemy, że jesteśmy z prawdy, oraz przed nim zjednamy nasze serce. ²⁰Gdyż jeżeliby oskarżało nasze serce, większy jest Bóg od naszego serca i wie wszystko. ²¹Umiłowani, jeśli nasze serce nas nie oskarża, mamy otwartość przed Bogiem. ²²Także jeśli o coś prosimy to od Niego otrzymujemy, bo strzeżemy Jego przykazania oraz czynimy to, co przed Jego obliczem się podoba. ²³A to jest Jego przykazanie, abyśmy uwierzyli Imieniu Jego Syna, Jezusa Chrystusa i miłowali jedni drugich, jak nam dał przykazanie. ²⁴A kto strzeże Jego przykazań w Nim mieszka i On w nim; więc wśród tego z Ducha, którego nam dał poznajemy, że w nas mieszka.