Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru. Pieśń Dawida. WIEKUISTY, Ty mnie zbadałeś i znasz. ²Ty znasz mój odpoczynek, moje wstawanie i z daleka rozumiesz mą myśl. ³Ty wyśledziłeś mój chód, moje leżenie i uważasz na wszystkie me drogi. ⁴Bo zanim wyraz pojawi się na mym języku, WIEKUISTY, Ty już go cały znasz. ⁵Ze wszystkich stron mnie opasałeś i położyłeś na mnie Twoją dłoń. ⁶Niedościgłym jest dla mnie tego zrozumienie, i tak wzniosłe, że temu nie podołam. ⁷Dokąd ujdę przed Twoim Duchem; dokąd się schronię przed Twym obliczem? ⁸Gdybym się wzniósł ku niebu Ty tam jesteś; gdybym sobie usłał w Krainie Umarłych jesteś tuż. ⁹Gdybym wziął skrzydła jutrzenki i spoczął na krańcu morza ¹⁰nawet tam zaprowadzi mnie Twoja ręka i ujmie Twoja prawica. ¹¹A gdybym powiedział: Przecież ukryje mnie ciemność – i nocą stanie się światło wokół mnie. ¹²Bo ciemność nie zaciemnia przed Tobą, a noc jaśnieje jak dzień; ciemność jest dla Ciebie jak światło. ¹³Ty ukształtowałeś moje nerki, uformowałeś mnie w łonie mej matki. ¹⁴Sławię Cię, bo jestem dziwnie cudowny; cudowne są Twoje twory, a moja dusza dobrze to poznaje. ¹⁵Moja istota nie była tajna przed Tobą, kiedy się tworzyłem w skrytości, zawiązywałem się w dolnej ziemi. ¹⁶Twoje oczy widziały mój zarodek; a w Twej księdze, gdzie są zapisane wszystkie przyszłe przeznaczenia, i dla niego było jedno wśród nich. ¹⁷Jak cenne były dla mnie Twe zamysły, Boże, i jak potężna ich liczba. ¹⁸Gdybym je zliczył byłyby liczniejsze od piasku; powstałem oraz wciąż jestem z Tobą. ¹⁹Gdybyś zgładził, Boże, niegodziwego; wara ode mnie mężom krwawym. ²⁰Tym, co wzywają Cię dla zbrodni, wzywają dla fałszu – Twoich wrogów. ²¹Czyż tych, którzy Cię nienawidzą, WIEKUISTY, i ja nie mam w nienawiści, i czy nie brzydzę się Twoimi przeciwnikami? ²²Znienawidziłem ich całą nienawiścią; są mi wrogami. ²³Doświadcz mnie, Boże, poznaj moje serce, wypróbuj mnie i poznaj moje myśli. ²⁴Patrz, czy jest we mnie droga przekory, i po drodze wieczności mnie prowadź.

Złożone siglum lekcjonarzowe — dokładny układ wersetów jest dostępny w źródle dnia.

¹Słuchajcie mnie, wybrzeża, i uważajcie narody w dali! WIEKUISTY powołał mnie od początku istnienia, w łonie mojej matki wspomniał na moje imię. ²I uczynił me usta jak ostry miecz; chował mnie w cieniu Swej ręki, krył mnie w Swoim kołczanie i uczynił mnie wyostrzonym grotem. ³Powiedział do mnie: Ty jesteś Moim sługą, Israelem, przez którego się wsławię. ⁴A ja sądziłem: Daremnie się trudziłem, na próżno i na darmo trawiłem moja siłę. Lecz mój sąd jest u WIEKUISTEGO, moja odpłata u mojego Boga. ⁵Otóż i teraz powiedział WIEKUISTY, który od początku istnienia stworzył mnie na Swojego sługę, bym nawrócił ku Niemu Jakóba i by skupił się przy Nim Israel. Tak, jestem poważany w oczach WIEKUISTEGO, a mój Bóg jest moją potęgą. ⁶Nadto powiedział: Mało Mi było, byś był sługą do dźwigania pokoleń Jakóba oraz do nawrócenia ocalonych Israela; ale ustanawiam cię światłem dla narodów, aby Moje zbawienie doszło do krańców ziemi.

²²A kiedy go usunął, wzniósł im na króla Dawida, któremu też zaświadczając, powiedział: Znalazłem Dawida, syna Jessego, męża według Mojego serca, który uczyni wszystkie moje pragnienia. ²³Z jego nasienia, według obietnicy, Bóg wzbudził Israelowi Jezusa Zbawiciela. ²⁴Tego, który przed przyjściem był ogłoszony przez Jana chrztem skruchy całemu ludowi Israela. ²⁵Zaś kiedy Jan dokonywał biegu, mówił: Kim myślicie, że ja jestem? Ja nie jestem; ale za mną oto idzie Ten, któremu nie jestem godny rozwiązać sandała u nóg. ²⁶Mężowie, bracia plemienia Abrahama oraz ci pośród was, którzy się boją Boga nam zostało wysłane słowo tego zbawienia.