Słowo na wybrany dzień

¹Od Dawida; kiedy zataiwszy swój rozum przed Abimelechem, odszedł wygnany. ²Będę wielbił WIEKUISTEGO każdego czasu; Jego chwała zawsze na moich ustach. ³Moja dusza chlubi się w WIEKUISTYM, niech to usłyszą uciśnieni i się pocieszą. ⁴Wraz ze mną wynoście BOGA i razem wywyższajmy Jego Imię. ⁵Szukałem WIEKUISTEGO, więc mnie wysłuchał; wybawił mnie ze wszystkich moich lęków. ⁶Spojrzeli ku Niemu i byli rozpromienieni, a ich oblicza nie pobladły. ⁷Ten oto żebrzący wołał, a BÓG go usłyszał i wyzwolił ze wszystkich utrapień. ⁸Anioł BOGA rozłożył się dokoła Jego wiernych oraz ich wyrwał. ⁹Posmakujcie oraz zobaczcie jak dobrym jest BÓG; szczęśliwy mąż, co się do Niego chroni. ¹⁰Czcijcie BOGA Jego święci, gdyż bogobojny nie ma biedy. ¹¹Lwięta łakną i cierpią głód, a tym, co szukają BOGA nie zabraknie wszelkiego dobra. ¹²Pójdźcie dzieci oraz mnie posłuchajcie, a nauczę was bojaźni WIEKUISTEGO. ¹³Kto jest tym mężem, co pragnie życia oraz miłuje swoje dni, aby oglądał dobro? ¹⁴Strzeż swojego języka od zła oraz twych ust od zdradliwej mowy. ¹⁵Stroń od złego, a czyń dobrze; pragnij zgody oraz się o nią ubiegaj. ¹⁶Oto oko WIEKUISTEGO zwrócone na sprawiedliwych, a Jego ucho ku ich błaganiom. ¹⁷Ale gniew BOGA na złoczyńców, aby zgładzić ich pamięć z ziemi. ¹⁸Sprawiedliwi wołają, a BÓG słucha, i wyzwala ich ze wszystkich cierpień. ¹⁹BÓG jest bliskim tym złamanym w sercu; wspomaga skruszonych w duchu. ²⁰Liczne są dolegliwości sprawiedliwego, ale WIEKUISTY go ze wszystkich wybawia. ²¹Strzeże wszystkie jego członki, ani jeden z nich nie jest kaleki. ²²Zło uśmierca niegodziwego; a wrogowie sprawiedliwego będą potępieni. ²³BÓG odkupi duszę swych sług; wszyscy, którzy Mu ufają, nie będą potępieni.

²⁸A gdy on przybył na drugą stronę, do krainy Gadareńczyków, zabiegli mu drogę dwaj bardzo okrutni opętani, którzy wychodzili z grobowców, tak, że nikt nie mógł chodzić ową drogą. ²⁹I oto zakrzyknęli, mówiąc: Cóż my mamy z tobą, Jezusie, Synu Boga? Przyszedłeś nas tu dręczyć przed czasem? ³⁰A daleko od nich była wielka gromada pasących się świń. ³¹Zatem demony go prosiły, mówiąc: Jeśli nas wyrzucasz, pozwól nam wejść w stado tych świń. ³²Więc im powiedział: Idźcie. A kiedy one wyszły, odeszły w to stado świń; a oto całe stado ruszyło w dół urwiska, w morze, oraz przepadły w wodach. ³³Zaś ci, co je paśli uciekli, a kiedy poszli do miasta, wszystko opowiedzieli, i to, co się stało z opętanymi. ³⁴A oto całe miasto wyszło na spotkanie Jezusowi, i kiedy go ujrzeli wzywali, aby odszedł z ich granic.

⁵A Abraham był w wieku stu lat, kiedy mu się urodził jego syn Ic'hak. …Pominięto wersety 6–7 ⁸Zaś dziecię podrosło, po czym zostało odstawione od piersi; więc Abraham wyprawił wielką ucztę w dzień odstawienia Ic'haka. ⁹A Sara ujrzała szydzącego syna Micrejki Hagary, którego urodziła Abrahamowi. ¹⁰Zatem powiedziała do Abrahama: Wypędź tę służebnicę i jej syna, bo syn tej służebnicy nie będzie dziedziczył z moim synem, z Ic'hakiem. ¹¹Ale z powodu jego syna, w oczach Abrahama ta rzecz była wielce przykra. ¹²Zaś Bóg powiedział do Abrahama: Niech to nie będzie przykre w twoich oczach, z powodu chłopca oraz twej służebnicy; cokolwiek ci powie Sara, słuchaj jej głosu, gdyż w Ic'haku będzie nazwane twoje potomstwo. ¹³Jednak uczynię naród i z syna służebnicy; dlatego, że jest twoim nasieniem. ¹⁴Więc Abraham wstał rano, wziął chleb oraz bukłak z wodą i dał Hagarze, kładąc to na jej barki, a także dziecię, i ją odprawił. Zatem poszła i tułała się po pustyni BeerSzeba. ¹⁵Ale w bukłaku nie starczyło wody; więc rzuciła dziecko pod jeden z krzaków. ¹⁶I poszła oraz usiadła sobie z dala, w odległości strzelenia z łuku; bo mówiła: Niech nie zobaczę śmierci dziecka. Zatem siedziała z dala, podniosła swój głos i płakała. ¹⁷A Bóg usłyszał głos chłopca, więc anioł Boga zawołał z Nieba na Hagarę oraz do niej powiedział: Co ci, Hagaro? Nie obawiaj się, bo Bóg usłyszał głos chłopca, tam gdzie jest. ¹⁸Wstań, podnieś chłopca oraz ujmij go twoją ręką, gdyż uczynię z niego wielki naród. ¹⁹Bóg także otworzył jej oczy, zatem ujrzała studnię wody; zatem poszła, napełniła bukłak wodą i napoiła chłopca. ²⁰A Bóg był z chłopcem; więc podrósł, zamieszkał na pustyni i stał się strzelcem łucznikiem.