Słowo na wybrany dzień

¹Nie nam, o WIEKUISTY, nie nam, ale Twojemu Imieniu daj chwałę; ze względu na Twoją łaskę i Twą prawdę. ²Czemu mają mówić poganie: Gdzie ich Bóg? ³A nasz Bóg jest w niebiosach; wszystko co zechciał, to uczynił. ⁴Ich posągi to srebro i złoto dzieło rąk ludzkich. ⁵Mają usta, a nie mówią; oczy, a nie widzą; ⁶mają uszy, a nie słyszą; mają nozdrza, a nie czują. ⁷Ich ręce nie dotykają, ich nogi nie stąpają, nie odzywają się swoim gardłem. ⁸Takimi niech będą ich wytwórcy i wszyscy, co im ufają. ⁹Israelu ufaj WIEKUISTEMU! On jest ich pomocą i tarczą. ¹⁰Domu Aarona ufaj WIEKUISTEMU; On jest ich pomocą i tarczą. ¹¹Bogobojni ufajcie WIEKUISTEMU; On jest ich pomocą i tarczą. ¹²WIEKUISTY, który o nas pamięta pobłogosławi; pobłogosławi dom Israela, pobłogosławi dom Aarona. ¹³Pobłogosławi tych, co się boją WIEKUISTEGO, tak małych, jak i wielkich. ¹⁴WIEKUISTY was rozmnoży, was oraz waszych synów. ¹⁵Wy jesteście błogosławieni od BOGA Stwórcy Nieba i ziemi. ¹⁶Niebiosa, niebiosa są dla WIEKUISTEGO, a ziemię dał synom Adama. ¹⁷Nie chwalą WIEKUISTEGO umarli, ani wszyscy co zstępują do Krainy Umarłych. ¹⁸Ale my będziemy wielbić PANA, odtąd aż na wieki.HALLELUJA!

¹Zatem gdy wszedł do łodzi, przeprawił się i przyszedł do swojego miasta. ²I oto przynieśli mu sparaliżowanego, który leżał na łożu. A widząc ich wiarę, Jezus powiedział sparaliżowanemu: Ufaj, synu; twoje grzechy są ci odpuszczone. ³A oto niektórzy z uczonych w Piśmie mówili sami w sobie: Ten bluźni. ⁴A Jezus widząc ich myśli, powiedział: Czemu myślicie złe rzeczy w waszych sercach? ⁵Bo cóż jest łatwiej, powiedzieć: Odpuszczone są twoje grzechy, czy powiedzieć: Wstań, i chodź? ⁶Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieka ma moc odpuszczać grzechy na ziemi powiedział sparaliżowanemu: Wstań, weź swoje łoże i idź do twojego domu. ⁷Zatem wstał oraz poszedł do swego domu. ⁸Gdy to ujrzały tłumy, zatrwożyły się, oraz oddały chwałę Bogu, który dał ludziom taką moc.

¹Po tych wypadkach stało się, że Bóg doświadczył Abrahama, mówiąc do niego: Abrahamie; a on rzekł: Oto jestem. ²Więc powiedział: Weź twego syna, twojego jedynaka, którego miłujesz Ic'haka, idź do ziemi Moria oraz na jednej z gór, którą ci wskażę, złóż go tam jako całopalenie. ³Więc Abraham wstał rano, osiodłał swojego osła, zabrał ze sobą dwoje sług i swojego syna Ic'haka, narąbał drzewa do całopalenia, podniósł się oraz poszedł na miejsce, o którym powiedział mu Bóg. ⁴Trzeciego dnia Abraham podniósł swoje oczy oraz ujrzał z daleka to miejsce. ⁵Zatem Abraham powiedział do swoich sług: Wy tu zostańcie przy ośle, a ja i chłopiec pójdziemy do tego miejsca, pokłonimy się oraz do was wrócimy. ⁶Abraham wziął także drzewo na całopalenie i włożył je na swojego syna Ic'haka. Wziął też w swoją rękę ogień, nóż i obaj poszli razem. ⁷Zaś Ic'hak powiedział do swojego ojca Abrahama, mówiąc: Mój ojcze. Więc rzekł: Oto jestem, mój synu. Powiedział także: Oto ogień i drzewo, a gdzie jagnię na całopalenie? ⁸A Abraham powiedział: Bóg upatrzy sobie jagnię na całopalenie, mój synu. I obaj szli razem. ⁹Potem przybyli do miejsca o którym mówił mu Bóg; a Abraham zbudował tam ofiarnicę, ułożył drzewo, związał swojego syna Ic'haka oraz położył go na ofiarnicę, ponad drzewem. ¹⁰Abraham wyciągnął także swoją rękę oraz wziął nóż, by zarżnąć swojego syna. ¹¹Ale anioł WIEKUISTEGO zawołał z Nieba i powiedział: Abrahamie, Abrahamie! A on rzekł: Oto jestem. ¹²Więc powiedział: Nie wyciągaj twojej ręki na chłopca oraz nic mu nie rób; gdyż teraz wiem, że jesteś bogobojnym i z Mojego powodu nie oszczędzałeś twego syna, twojego jedynaka. ¹³Zaś Abraham podniósł swoje oczy i spojrzał; a oto jakiś baran, co był w gęstwinie, uwiązł swoimi rogami. Więc Abraham poszedł, wziął barana oraz złożył go na całopalenie, zamiast swojego syna. ¹⁴Abraham nazwał też imię owego miejsca: WIEKUISTY Ukazuje; stąd mówią po dzień dzisiejszy: Na górze WIEKUISTEGO będzie ukazane. ¹⁵A anioł WIEKUISTEGO po raz drugi zawołał z Nieba na Abrahama. ¹⁶I powiedział: Przysięgam na Siebie powiada WIEKUISTY; ponieważ to uczyniłeś i nie oszczędzałeś twego syna, twojego jedynaka, ¹⁷że pobłogosławię cię i rozmnożę twoje potomstwo jak gwiazdy nieba, jak piasek, co jest na brzegu morza; także twój ród zdobędzie bramy twoich wrogów. ¹⁸W twym potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi, w nagrodę za to, że usłuchałeś Mojego głosu. ¹⁹Potem Abraham wrócił do swoich sług, więc powstali i razem poszli do Beer-Szeby.