Słowo na wybrany dzień

¹Ty, co zasiadasz pod osłoną Najwyższego i pod cieniem Wszechmocnego przebywasz. ²Wzywasz WIEKUISTEGO: Moja obrono i moja twierdzo; Boże mój, któremu ufam. ³On cię wybawi od zastawionych sideł oraz od zgubnej zarazy. ⁴Osłoni cię Swym skrzydłem, a pod Jego lotkami będziesz bezpieczny; tarczą oraz puklerzem jest Jego prawda. ⁵Nie ulękniesz się strachu nocy, ani strzały lecącej podczas dnia. ⁶Zarazy, która pełza w ciemności; ani moru, co niszczy w południe. ⁷U twego boku padnie tysiąc, a miriady przy twej prawicy; lecz do ciebie to się nie zbliży. ⁸Tylko twoimi oczyma będziesz patrzeć i zobaczysz zapłatę niegodziwych. ⁹Gdyż WIEKUISTEGO - swoją obronę, bo Najwyższego uczyniłeś twą ucieczką. ¹⁰Nie spotka cię nieszczęście, ani klęska nie zbliży się do twojego namiotu. ¹¹Bo On ustanowił dla ciebie Swych aniołów, aby cię strzegli na wszystkich twoich drogach. ¹²Na dłoniach cię uniosą, byś o kamień nie potrącił twojej nogi. ¹³Będziesz stąpał po szakalu i żmii, zdepczesz lwa oraz smoka. ¹⁴Dlatego, że Mnie umiłował - mówi Pan - obronię go, bo uznał Moje Imię. ¹⁵Gdy Mnie wezwie - wysłucham go; będę przy nim w niedoli, wyzwolę go i zaszczycę. ¹⁶Nasycę go długim życiem i ukażę mu Moje zbawienie.

¹⁸Gdy on to do nich mówił, oto przyszedł pewien przełożony i oddał mu pokłon, mówiąc: Moja córka właśnie umarła; ale pójdź, włóż na nią twoją rękę, a ożyje. ¹⁹Więc Jezus wstał oraz mu towarzyszył, a nadto jego uczniowie. ²⁰I oto podeszła z tyłu niewiasta, która od dwunastu lat cierpiała na krwawienie oraz dotknęła się rąbka jego płaszcza; ²¹bowiem sama w sobie mówiła: Jeśli tylko dotknę jego płaszcza, będę uratowana. ²²Zaś Jezus obrócił się i ujrzawszy ją, powiedział: Ufaj, córko; twoja wiara cię uratowała. I niewiasta została uratowana od tej godziny. ²³A gdy Jezus przyszedł do domu przełożonego i ujrzał płaczki oraz lud, który czynił zgiełk, ²⁴powiedział im: Wycofajcie się, bowiem dzieweczka nie umarła, ale śpi. Więc naśmiewali się z niego. ²⁵A gdy tłum został usunięty, wszedł, ujął jej rękę, i dzieweczka wstała. ²⁶Więc rozeszła się ta wieść po całej owej ziemi.

¹⁰Zaś Jakób wyruszył z BeerSzeba i udał się do Haranu. ¹¹Natrafił też na pewne miejsce oraz tam przenocował, ponieważ słońce już zaszło. Wziął jeden z kamieni tego miejsca, umieścił go pod głową i położył się na tym miejscu. ¹²I śniło mu się że oto na ziemi została postawiona drabina, a jej wierzch sięgał niebios; i oto wchodzą oraz schodzą po niej aniołowie Boga. ¹³Oto stanął też przy nim WIEKUISTY i powiedział: Ja jestem WIEKUISTY, Bóg twojego przodka Abrahama, Bóg Ic'haka. Ziemię na której leżysz, oddam ją tobie oraz twojemu potomstwu. ¹⁴A twoje potomstwo będzie jak proch ziemi; rozprzestrzenisz się ku zachodowi, ku wschodowi, ku północy i ku południu; także w tobie i w twym potomstwie S będą błogosławione wszystkie plemiona ziemi. ¹⁵A oto Ja jestem z tobą; będę cię strzegł gdziekolwiek pójdziesz i przywrócę cię do tej ziemi; ponieważ cię nie opuszczę, aż spełnię to, co ci przyrzekłem. ¹⁶Zaś Jakób przebudził się ze swojego snu i powiedział: Zaprawdę, na tym miejscu jest WIEKUISTY, a ja tego nie wiedziałem. ¹⁷Przestraszył się i powiedział: Jakie groźne jest to miejsce. To nic innego, tylko dom Boga; to brama niebios. ¹⁸I Jakób wstał rano oraz wziął kamień, który położył pod głowę, i postawił go jako pomnik, i rozlał na jego wierzchu olej. ¹⁹Zaś imię tego miejsca nazwał BetEl; chociaż przedtem imię tego miasta było Luz. ²⁰Jakób także ślubował ślub i powiedział: Jeśli Bóg będzie ze mną będzie mnie strzegł na tej drodze, którą idę oraz da mi na pokarm chleb, suknię na odzienie, ²¹i w pokoju powrócę do domu mojego ojca to WIEKUISTY będzie moim Bogiem. ²²A ten kamień, który postawiłem jako pomnik, będzie Domem Boga; i z wszystkiego co mi dasz, zaofiaruję Ci dziesięcinę.