Słowo na wybrany dzień

¹Chwalcie WIEKUISTEGO, bo jest dobry, bowiem na wieki Jego łaska. ²Chwalcie BOGA nad bogami, bowiem na wieki Jego łaska. ³Chwalcie Pana nad panami, bowiem na wieki Jego łaska. ⁴Tego, co zdziałał wielkie cuda, bowiem na wieki Jego łaska. ⁵Który w mądrości stworzył nieba, bowiem na wieki Jego łaska. ⁶Co rozpostarł ziemię na wodach, bowiem na wieki Jego łaska. ⁷Co stworzył wielkie światła, bowiem na wieki Jego łaska. ⁸Słońce, by panowało we dnie, bowiem na wieki Jego łaska. ⁹Księżyc i gwiazdy, by panowały w nocy; bowiem na wieki Jego łaska. ¹⁰Który poraził w Micraim jego pierworodnych; bowiem na wieki Jego łaska. ¹¹I spośród nich wyprowadził Israela, bowiem na wieki Jego łaska. ¹²Potężną ręką i podniesionym ramieniem; bowiem na wieki Jego łaska. ¹³Co rozdzielił na części morze Sitowia; bowiem na wieki Jego łaska. ¹⁴I jego środkiem poprowadził Israel; bowiem na wieki Jego łaska. ¹⁵A faraona i jego wojsko pogrążył w morzu Sitowia; bowiem na wieki Jego łaska. ¹⁶Tego, co prowadził Swój lud po puszczy; bowiem na wieki Jego łaska. ¹⁷Który poraził wielkich królów; bowiem na wieki Jego łaska. ¹⁸I pobił potężnych królów; bowiem na wieki Jego łaska. ¹⁹Sychona króla Amorei; bowiem na wieki Jego łaska. ²⁰Oga króla Baszanu; bowiem na wieki Jego łaska. ²¹I oddał ich kraj na dziedzictwo; bowiem na wieki Jego łaska. ²²Na dziedzictwo Swojemu słudze Israelowi; bowiem na wieki Jego łaska. ²³Który pamiętał o nas w naszym poniżeniu; bowiem na wieki Jego łaska. ²⁴I wydarł nas od naszych ciemięzców; bowiem na wieki Jego łaska. ²⁵Temu, co daje chleb wszelkiej cielesnej naturze bowiem na wieki Jego łaska. ²⁶Chwalcie Boga niebios; bowiem na wieki Jego łaska.

¹⁴A faryzeusze wyszli i zawiązali przeciwko niemu spisek, jakby go zgładzić. ¹⁵Ale Jezus poznał to i stamtąd odszedł. Poszły też za nim wielkie tłumy i wszystkich ich uzdrowił, ¹⁶i zobowiązał ich, aby go nie czynili jawnym; ¹⁷by mogło być wypełnione, co powiedziano przez proroka Izajasza, mówiącego: ¹⁸Oto Mój sługa, którego wybrałem, umiłowany Mój, w którym upodobało się Mojej Osobie; położę na nim Mego Ducha, i narodom oznajmi sąd. ¹⁹Nie będzie się spierał, ani nie będzie krzyczał, i nikt na ulicach nie usłyszy jego głosu. ²⁰Trzciny zniszczonejnie zgubii tlącego się lnu nie zagasi, aż oddali sąd ku zwycięstwu. ²¹Zatem w Jego Imieniu będą miały nadzieję narody.

³⁷Synowie Israela wyruszyli z Ramses do Sukoth w liczbie około sześćset tysięcy pieszych mężów, oprócz dzieci. ³⁸Nadto wyszło z nimi mnóstwo różnoplemiennego ludu i trzody, i stada, bardzo wielki dobytek. ³⁹A ciasto, które wynieśli z Micraim, wypiekli na przaśne placki, ponieważ nie było zakwaszone. Bowiem zostali wypędzeni z Micraim oraz nie mogli się zatrzymywać; także nie przygotowali sobie zapasów. ⁴⁰Czas pobytu synów Israela, który spędzili w Micraim, to było czterysta trzydzieści lat. ⁴¹I stało się, po upływie czterystu trzydziestu lat, że tego samego dnia wyszły z ziemi Micraim wszystkie zastępy WIEKUISTEGO. ⁴²Była to noc czuwania dla WIEKUISTEGO, aby ich wyprowadził z ziemi Micraim; noc czuwania przed WIEKUISTYM dla wszystkich synów Israela w ich pokoleniach.