Słowo na wybrany dzień

¹Dumanie Asafa. Słuchaj, Mój ludu, Mego Prawa; nakłoń swe ucho do słów Mych ust. ²W przypowieści otworzę moje usta i będę opowiadał starodawne podania. ³Co usłyszeliśmy, poznaliśmy i co nam opowiadali ojcowie, ⁴nie zataimy przed ich synami; opowiadając przyszłemu pokoleniu chwałę Boga, Jego potęgę i Jego cuda, które wśród nas dokonał. ⁵Gdy ustanowił świadectwo w Jakóbie i złożył Prawo w Israelu, wtedy nakazał naszym ojcom, aby ją wykładali swoim dzieciom, ⁶by wiedziało to ostatnie pokolenie. Synowie, którzy się narodzą, powstaną i opowiedzą to swoim synom. Aby w Bogu pokładali swą nadzieję, ⁷nie zapomnieli spraw Boga oraz strzegli Jego przykazań. ⁸By się nie stali jak ich ojcowie – rodem odstępnym i niesfornym; rodem, co nie utwierdził swego serca i nie wytrwał przy Bogu swoim duchem. ⁹Synowie Efraima, zbrojni łucznicy, cofnęli się w dzień boju. ¹⁰Nie strzegli Przymierza Boga i wzbraniali się postępować według Jego Prawa. ¹¹Zapomnieli o Jego dziełach oraz o Jego cudach, które im pokazał. ¹²Bowiem przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Micraimu oraz na polu Coan*. ¹³Rozdzielił morze oraz ich przeprowadził, ustawił wody jak groble. ¹⁴I we dnie prowadził ich obłokiem, a w nocy przy świetle ognia. ¹⁵Rozbijał skały na puszczy oraz ich poił, jak gdyby z wielkich głębin. ¹⁶Wydobywał strumienie ze skały i sprowadzał wodę jak rzeki. ¹⁷Lecz jeszcze nie przestali grzeszyć przeciw Niemu i opierać się Najwyższemu na pustyni. ¹⁸Kusili także Boga w swoim sercu, żądając jadła dla swego życia. ¹⁹I złorzeczyli prawdziwemu Bogu, mówiąc: Czy Bóg potrafi przyrządzić stół na puszczy? ²⁰Oto uderzył w skałę, a wytrysnęły wody oraz rozlały się rzeki. A czy zdoła dać chleba? Czy przygotuje mięso dla Swego ludu? ²¹Zatem WIEKUISTY to usłyszał, oburzył się oraz zapłonął ogień przeciwko Jakóbowi, wybuchł gniew przeciwko Israelowi. ²²Bo nie wierzyli Bogu i na Jego pomocy nie polegali. ²³Więc rozkazał obłokom z wysoka oraz otworzył bramy niebios. ²⁴I, jak deszcz, spuścił na nich mannę na pokarm, dając im zboże niebios. ²⁵Człowiek spożywał chleb bogatych; do syta zesłał im zapasów. ²⁶Pognał po niebie wschodni wiatr i Swą mocą sprowadził południowy. ²⁷I jak proch, niczym deszcz spuścił na nich mięso, ptactwo skrzydlate jak piasek morski. ²⁸Rzucał je na środek ich obozu, wokoło ich namiotów. ²⁹Więc jedli i wielce się nasycili, gdyż sprowadził im przedmiot ich żądzy. ³⁰Ale nie porzucili swojego pożądania, choć pokarm był jeszcze w ich ustach. ³¹Zatem spadł na nich gniew Boga i poraził otyłych, a młodzieńców Israela powalił. ³²Mimo tego jeszcze grzeszyli i nie wierzyli w Jego cuda. ³³Więc w marności spełnili swe dni, a swoje lata w trosce. ³⁴Kiedy ich gromił – błagali Go, nawracali się oraz szukali Boga. ³⁵Wspomnieli, że Bóg jest ich Opoką, Pan Najwyższy ich Zbawcą. ³⁶Więc swoimi ustami Mu schlebiali, swoim językiem Mu kłamali. ³⁷Ale przy Nim nie wytrwało ich serce i nie byli wierni Jego Przymierzu. ³⁸A On, miłosierny, odpuszczał ich winę i ich nie zgładzał; często odwracał Swój gniew i nie pobudzał całej Swojej zapalczywości. ³⁹Wspomniał, że są cielesną naturą; powiewem, co przelatuje i nie wraca. ⁴⁰Ile razy drażnili Go na puszczy oraz jątrzyli Go na stepie? ⁴¹Ciągle doświadczali Boga i zakreślali granice Świętego Israela. ⁴²Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy. ⁴³Kiedy w Micraim dawał Swoje znaki, a Swe cuda spełniał na polu Coan, ⁴⁴gdy przemienił ich rzeki w krew, więc nie mogli pić swoich wód. ⁴⁵Nasłał na nich robactwo, aby ich pożerało oraz ropuchy, co ich gubiły. ⁴⁶Oddał chrząszczowi ich plon, a ich znój szarańczy. ⁴⁷Spustoszył gradem ich winorośl, a ich figi mrówkami. ⁴⁸Wydał gradowi ich dobytek, a błyskawicom ich stada. ⁴⁹Zesłał na nich Swą zapalczywość, zawziętość, zaciekłość oraz klęskę – zastęp wysłańców zguby. ⁵⁰Tak torował Swojemu gniewowi ścieżkę, nie odbierając Śmierci ich duszy, a ich życie wydał zarazie. ⁵¹I pobił wszystko pierworodne w Micraim, pierwiastki siły w namiotach Chama. ⁵²A Swój lud wyprowadził jak owce; poprowadził ich jak stado po puszczy. ⁵³Prowadził ich bezpiecznie oraz się nie trwożyli, a ich wrogów pokryło morze. ⁵⁴Przyprowadził ich do Swojego świętego dziedzictwa, na ową górę, którą stworzyła Jego prawica. ⁵⁵Rozpędził przed nimi narody, puścił ich na dziedziczny dział i w namiotach osiedlił ich pokolenia – Israela. ⁵⁶A oni kusili oraz drażnili Boga Najwyższego i Jego Prawa nie strzegli. ⁵⁷Odstąpili, sprzeniewierzyli się jak ich ojcowie, zawiedli niczym omylny łuk. ⁵⁸Jątrzyli Go swoimi wyżynami i swymi bałwanami Go oburzali. ⁵⁹Usłyszał Bóg i się uniósł, i wielce wzgardził Israelem. ⁶⁰Porzucił przybytek Szylo, namiot ustawiony wśród ludzi. ⁶¹Oddał także w niewolę Swą potęgę, Swoją chlubę w rękę ciemięzcy. ⁶²Poddał pod miecz Swój lud, bo się uniósł na Swe dziedzictwo. ⁶³Jego młodzież pożarł ogień, a jego dziewice nie były opłakiwane. ⁶⁴Jego kapłani polegli od miecza, a jego wdowy nie płakały. ⁶⁵Ale Pan się przebudził, jakby śpiący, jak bohater co wydaje okrzyki od wina. ⁶⁶I z powrotem odparł jego ciemięzców, zadając im wieczną hańbę. ⁶⁷Lecz rozpłynął się namiot Josefa i nie wybrał pokolenia Efraima. ⁶⁸A wybrał pokolenie Judy i górę Cyon, którą umiłował. ⁶⁹Także dźwignął Swoją Świątynię, jak góry; jakby ziemię, którą ugruntował na wieki. ⁷⁰Wybrał też Swojego sługę Dawida, a wziął go spośród owczarni. ⁷¹Spośród owiec ciężarnych go wyprowadził, aby pasterzył Jakóbowi – Jego ludowi, oraz Israelowi – Jego dziedzictwu. ⁷²Więc im pasterzył w prawości swojego serca i prowadził ich roztropną swoją dłonią.

¹A tego dnia, gdy Jezus wyszedł z domu, usiadł nad morzem. ²I zostały zebrane przy nim wielkie tłumy, tak, że wszedł do łodzi i siedział, a cały tłum stanął na brzegu. ³Więc powiedział do nich wiele w podobieństwach, mówiąc: Oto siewca wyszedł, aby rozsiewać. ⁴A kiedy on rozsiewał, niektóre padło obok drogi, i przyleciały ptaki, i wydziobały je. ⁵Zaś drugie padło na skaliste miejsca, gdzie nie miało wiele ziemi; i zaraz zakiełkowało, bo nie miało głębi ziemi. ⁶Ale gdy wzeszło słońce, zostało spalone; a że nie miało korzenia, uschło. ⁷Zaś inne padło między ciernie, a ciernie wzrosły oraz je zadusiły. ⁸Ale inne padło na dobrą ziemię, i wydawało owoc, jedno stokrotny, jedno sześćdziesięciokrotny, a jedno trzydziestokrotny. ⁹Kto ma uszy do słuchania, niech słucha.

¹Wyruszyli też z Elim i piętnastego dnia, drugiego miesiąca po ich wyjściu z ziemi Micraim, cały zbór synów Israela przybył na puszczę Syn, która jest między Elim a Synajem. ²Lecz cały zbór synów Israela szemrał na puszczy przeciwko Mojżeszowi i Ahronowi. ³Synowie Israela do nich powiedzieli: O, gdybyśmy byli pomarli z ręki WIEKUISTEGO w ziemi Micraim; gdyż bywało, że siadaliśmy przy garnku mięsa i jadaliśmy chleb do syta. Wyprowadziliście nas na tą puszczę, aby cały ten tłum zamorzyć głodem. ⁴A WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Oto spuszczę wam chleb, jak deszcz z niebios, zatem lud będzie wychodził oraz zbierał każdego dnia dzienną potrzebę, abym go doświadczył, czy postąpi według Mojej nauki, czy też nie. ⁵Ale dnia szóstego niech przyrządzą to, co przyniosą; gdyż będzie to podwójna ilość tego, co będą codziennie zbierać. …Pominięto wersety 6–8 ⁹Mojżesz powiedział także do Ahrona: Powiedz całemu zborowi synów Israela: Przyjdźcie przed oblicze WIEKUISTEGO, bo On usłyszał wasze szemrania. ¹⁰A gdy Ahron przemawiał do całego zboru synów Israela, stało się, że spojrzeli ku puszczy a oto w obłoku ukazała się chwała WIEKUISTEGO. ¹¹I WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ¹²Usłyszałem szemranie synów Israela. Powiedz im tak: Przed wieczorem będziecie jedli mięso, a z rana nasycicie się chlebem; i poznacie, że Ja jestem wasz Bóg WIEKUISTY. ¹³A na wieczór się stało, że zleciały się przepiórki oraz pokryły obóz; zaś z rana była wokół obozu warstwa rosy. ¹⁴A kiedy warstwa rosy się uniosła, oto na pustyni ukazało się coś małego, ziarnistego, drobnego jak szron na ziemi. ¹⁵Więc synowie Israela to ujrzeli i powiedzieli jeden do drugiego: Co to jest? A Mojżesz do nich powiedział: To jest ten chleb, który WIEKUISTY dał wam do jedzenia.