Słowo na wybrany dzień

¹Psalm Asafa. Bóg nad istotami boskimi, WIEKUISTY przemawia i wzywa ziemię od wschodu słońca do jego zachodu. ²Bóg, pełnen wspaniałości, zajaśniał z Cyonu, ³nadchodzi nasz Bóg oraz nie będzie milczał; przed Nim ogień, a wokół Niego wielce potężny wicher. ⁴Z wysoka przyzywa niebiosa i ziemię na sąd swojego ludu. ⁵Zgromadźcie Moich pobożnych, którzy ze Mną zawarli Przymierze przy ofierze. ⁶Niebiosa zaświadczyły o Jego sprawiedliwości, że sam Bóg jest sędzią. Sela. ⁷Słuchaj Mój ludu, bo przemawiam; Israelu, bo świadczę przeciw tobie; Bogiem, Ja twoim prawdziwym Bogiem. ⁸Rozprawiam się z tobą nie z powodu twych ofiar, ani nie z powodu twoich całopaleń, które są ustawicznie przede Mną. ⁹Nie wezmę z twojego domu cielca, ani kozłów z twojej zagrody. ¹⁰Bowiem Moim jest wszelki leśny zwierz i bydło na gór tysiącach. ¹¹Znam całe ptactwo na wysokościach, a i dziczyzna pól jest Moja. ¹²Gdybym łaknął, nie powiedziałbym tobie; bo Moim jest przecież świat i wszystko, co go napełnia. ¹³Czyż jadam mięso byków, albo pijam krew kozłów? ¹⁴Ofiaruj Panu dziękczynienia; Najwyższemu spełnij twe śluby. ¹⁵Także wezwij Mnie w dzień niedoli; wtedy cię ocalę, a ty Mnie uczcisz. ¹⁶Zaś do niegodziwca Bóg mówi: Czemu liczysz Moje ustawy oraz bierzesz Moje Przymierze na twe usta? ¹⁷Przecież ty nie cierpisz napomnienia, Moje słowa rzucasz za siebie. ¹⁸Kiedy widzisz złodzieja, to się z nim bratasz; także z cudzołożnikami jest twa spółka. ¹⁹Twoje usta rozpuszczasz na złe, a twój język układa zdradę. ²⁰Zasiadasz i mówisz przeciwko twemu bratu, a na syna twej matki rzucasz zniewagę. ²¹To czyniłeś - a Ja milczałem; wtedy wyobrażałeś sobie, że będę taki jak ty; ale rozprawię się z tobą i stawię to przed twe oczy. ²²Zrozumiejcie, niepomni Boga, bym was kiedyś nie schwytał, a wtedy nikt nie ocali. ²³Kto Mi ofiaruje dziękczynienie - uczci Mnie; kto uważa na drogę - temu wskażę zbawienie Boga.

²⁴Podał im inne podobieństwo, mówiąc: Upodobnione jest Królestwo Niebios do człowieka siejącego na swej roli szlachetne nasienie. ²⁵A gdy ludzie zasnęli, przyszedł jego nieprzyjaciel oraz nasiał kąkolu między pszenicę, i odszedł. ²⁶A gdy źdźbło urosło oraz wydało owoc, wtedy pokazał się i kąkol. ²⁷Wtedy słudzy gospodarza podeszli oraz mu powiedzieli: Panie, czyż na twej roli nie posiałeś szlachetnego nasienia? Zatem, skąd ma kąkol? ²⁸A on im rzekł: Nieprzyjaciel to uczynił. Zaś słudzy powiedzieli do niego: Chcesz więc, abyśmy poszli i go zebrali? ²⁹A on rzekł: Nie; abyście czasem zbierając kąkol, nie wykorzenili wraz z nim pszenicy. ³⁰Pozwólcie obojgu razem rosnąć do żniwa; a w czas żniwa powiem żeńcom: Najpierw zbierzcie kąkol oraz zwiążcie go w snopki ku jego spaleniu; a pszenicę zgromadźcie do mojej stodoły.

³Zatem Mojżesz przyszedł i opowiedział ludowi wszystkie słowa WIEKUISTEGO, i wszystkie sądy; a cały lud jednogłośnie odpowiedział, mówiąc: Spełnimy wszystkie słowa, które wypowiedział WIEKUISTY. ⁴Więc Mojżesz spisał wszystkie słowa WIEKUISTEGO. Nadto wstał rano i u stóp góry wystawił ofiarnicę oraz dwanaście słupów, stosownie do dwunastu pokoleń israelskich. ⁵Posłał też wiadomych młodzieńców z synów Israela, zatem ofiarowali całopalenia oraz zarzynali byki opłatne ofiary dla WIEKUISTEGO. ⁶Zaś Mojżesz wziął połowę krwi, wlał w czaszę, a drugą połową krwi pokropił ofiarnicę. ⁷Wziął także Zwój Przymierza oraz przeczytał ją w uszy ludu; zatem powiedzieli: Spełnimy i będziemy posłuszni wszystkiemu, co nakazał WIEKUISTY. ⁸A Mojżesz wziął krew, pokropił lud i powiedział: Oto jest krew Przymierza, które zawarł z wami WIEKUISTY, odnośnie wszystkich tych słów.