Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru. Psalm Dawida, ²gdy go odwiedził Natan, prorok, po przyjściu do Batszeby. ³Zmiłuj się nade mną, Boże, według Twojej łaski; według wielkiego Twojego miłosierdzia zmaż moje występki. ⁴Obmyj mnie zupełnie z mojej winy, oczyść mnie z mojego grzechu. ⁵Bo ja znam moje występki, a mój grzech zawsze jest obecny przede mną. ⁶Tobie samemu zgrzeszyłem i czyniłem zło w Twoich oczach; bo jesteś sprawiedliwy w Twym wyroku oraz czysty w Twoim osądzie. ⁷Zostałem stworzony w występku i w grzechu poczęła mnie moja matka. ⁸Oto żądasz prawdy we wnętrzu, a w skrytości mądrość mi wskazujesz. ⁹Rozgrzesz mnie hizopem, a będę czysty; obmyj mnie, a będę bielszy od śniegu. ¹⁰Daj mi usłyszeć radość i wesele; niechaj się rozradują kości, które pokruszyłeś. ¹¹Odwróć Twoje oblicze od mych grzechów oraz zmaż wszystkie moje winy. ¹²Serce czyste stwórz wewnątrz mnie, Boże, i odnów we mnie stałego ducha. ¹³Nie odrzucaj mnie od Twojego oblicza i Twego Ducha Świętego mi nie odbieraj. ¹⁴Przywróć mi radość Twojego zbawienia i pokrzep mnie duchem gorliwym. ¹⁵Wtedy będę nauczał przestępców Twoich dróg, i grzesznych, aby do Ciebie powrócili. ¹⁶Od krwawej winy mnie ocal, Boże, Boże mojego zbawienia, by mój język wysławiał Twoją sprawiedliwość. ¹⁷Panie, otwórz moje wargi i niech me usta wygłoszą Twoją chwałę. ¹⁸Bowiem nie pragniesz ofiar, bym je składał, ani całopalenia nie żądasz. ¹⁹Ofiarami dla Pana jest duch skruszony; sercem skruszonym i złamanym, Boże, nie wzgardzisz. ²⁰Obdarz w Swej łasce Cyon, odbuduj mury Jeruszalaim. ²¹Wtedy przyjmiesz ofiary sprawiedliwości, całopalenie i dary; wtedy wniosą cielce na Twój ołtarz.

²²Jezus zaraz też przymusił swoich uczniów, aby weszli do łodzi i wyprzedzali go na drugą stronę, aż odprawi tłumy. ²³A gdy odprawił tłumy, wszedł na osobności na górę, aby się modlić; i gdy nastał wieczór, był tam sam. ²⁴A łódź będąc już na środku morza, miotana była przez fale; bo wiatr był przeciwny. ²⁵Lecz o czwartej straży nocy, Jezus przyszedł do nich, przechadzając się po morzu. ²⁶A kiedy uczniowie ujrzeli jak się przechadza po morzu, zatrwożyli się, mówiąc: To jest ułuda; i ze strachu krzyknęli. ²⁷Lecz Jezus zaraz do nich powiedział, mówiąc: Ufajcie, jam jest; nie bójcie się. ²⁸A Piotr odpowiadając mu, rzekł: Panie, jeśli to ty jesteś, każ mi przyjść do ciebie po wodach. ²⁹A on rzekł: Przyjdź. Więc Piotr wyszedł z łodzi oraz przechadzał się po wodach, i przyszedł do Jezusa. ³⁰Ale widząc gwałtowny wiatr, wystraszył się, a gdy zaczął tonąć, zakrzyknął, mówiąc: Panie, uratuj mnie! ³¹Zaś Jezus wyciągnął zaraz rękę, uchwycił go i mu powiedział: O małej wiary, dlaczego zwątpiłeś? ³²A gdy oni wstąpili do łodzi, wiatr się uciszył. ³³Zaś ci, którzy byli w łodzi, podeszli oraz oddali mu pokłon, mówiąc: Prawdziwie jesteś Synem Boga. ³⁴Zatem się przeprawili i przybyli do ziemi Genezaret. ³⁵A mężowie z owego miejsca, poznawszy go, wysłali do całej tej okolicznej krainy. I przyniesiono do niego wszystkich, którzy się źle mieli; ³⁶i poprosili go, aby mogli się dotknąć tylko rąbka jego płaszcza; a którzykolwiek się dotknęli, zostali uzdrowieni.

¹A Mirjam rozprawiała z Ahronem o Mojżeszu z powodu żony Kuszytki, którą pojął; gdyż pojął żonę z Kuszytów. ²I powiedzieli: Czyż WIEKUISTY mówił tylko z Mojżeszem? Przecież On mówił i z nami. A WIEKUISTY to usłyszał. ³Bo Mojżesz, jako człowiek był bardzo skromnym, bardziej niż któryś z ludzi na ziemi. ⁴Więc WIEKUISTY nagle powiedział do Mojżesza, do Ahrona oraz do Mirjam: Wy troje wyjdźcie do Przybytku Zboru. Zatem wyszli we troje. ⁵A WIEKUISTY zstąpił w słupie obłoku, stanął u wejścia do Przybytku i zawołał: Ahron i Mirjam! Zatem oboje wyszli. ⁶I powiedział: Posłuchajcie Moich słów. Jeśli ktoś u was jest prorokiem WIEKUISTEGO Ja objawiam mu się w widzeniu; przemawiam do niego za pośrednictwem snu. ⁷Nie tak, jak do mojego sługi Mojżesza, który jest uwierzytelniony w całym Moim domu. ⁸Do niego przemawiam z ust do ust; jawnie, a nie w zagadkach, tak ogląda WIEKUISTEGO. Jakże nie obawialiście się rozprawiać o Moim słudze Mojżeszu? ⁹Więc zapłonął na nich gniew WIEKUISTEGO, i odeszli. ¹⁰A zaledwie obłok ustąpił z nad Przybytku a oto Mirjam pokryła się trądem, jak śniegiem. Zaś Ahron zwrócił się do Mirjam a oto trędowata. ¹¹Zatem Ahron powiedział do Mojżesza: Proszę, mój panie, nie chciej uznawać nam za winę, żeśmy się otumanili i zgrzeszyli. ¹²Niech ona nie będzie jak ten martwy płód, któremu przy wyjściu z łona matki już odgniła połowa ciała. ¹³A Mojżesz zawołał do WIEKUISTEGO, mówiąc: O, Boże! Uzdrów ją!