Słowo na wybrany dzień

¹Hymn Dawida. Wynoszę Cię, Boże mój i Królu, na wieki wieków będę wysławiał Twoje Imię. ²Wychwalam Cię każdego dnia, na wieki wieków będę wysławiał Twoje Imię. ³WIEKUISTY jest wielki i wielce sławiony, a Jego wielkość nie ma granic. ⁴Pokolenie niechaj wychwala pokoleniu Twoje dzieła i rozpowiada Twoją wszechmoc. ⁵Rozpamiętuję blask chwały Twojego majestatu i sprawy Twoich cudów. ⁶O Twej wielkości rozpowiem, zatem będą opiewać potęgę Twoich wspaniałych czynów. ⁷Rozgłoszą pamięć Twej wielkiej dobroci, zatem będą opiewać Twoją sprawiedliwość. ⁸Litościwy i miłosierny jest BÓG, nieskory do gniewu i wielki łaską. ⁹WIEKUISTY jest dobry dla wszystkich, a Jego miłosierdzie nad wszystkimi Jego tworami. ¹⁰Sławią Cię, WIEKUISTY, wszystkie Twoje twory, a Twoi święci Cię wychwalają. ¹¹Rozpowiadają chwałę Twojego królestwa i rozgłaszają Twą potęgę. ¹²Aby zwiastować synom ludzkim Twą moc i chwałę blasku Twojego królestwa. ¹³Twoje królestwo królestwem wszechświatów, a Twoje panowanie na wieczność. ¹⁴WIEKUISTY wspiera wszystkich, co upadają i podnosi wszystkich zgnębionych. ¹⁵Wypatrują Cię oczy wszystkich, a Ty dajesz im pożywienie w swoim czasie. ¹⁶Otwierasz Twoją rękę i co żyje, wszystko nasycasz do woli. ¹⁷WIEKUISTY jest sprawiedliwy na wszystkich Swoich drogach oraz łaskawy we wszystkich Swoich czynach. ¹⁸WIEKUISTY jest bliski wszystkim, którzy Go wzywają; każdemu, kto szczerze Go wzywa. ¹⁹Spełnia życzenia Swoich bogobojnych, słucha ich wołania i im pomaga. ²⁰WIEKUISTY strzeże wszystkich, którzy Go miłują, a tępi wszystkich niegodziwych. ²¹Niech moje usta głoszą chwałę WIEKUISTEGO, a wszelka cielesna natura wysławia na wieki wieków Jego święte Imię.

¹²W owych dniach także się wydarzyło, że wyszedł się pomodlić na górę; i spędził noc na modlitwie do Boga. ¹³A kiedy stał się dzień, przemówił do swoich uczniów, wybrał sobie dwunastu z nich i tych nazwał apostołami: ¹⁴Szymona, którego nazwał też Piotrem i jego brata Andrzeja, Jakóba, Jana, Filipa, Bartłomieja, ¹⁵Mateusza, Tomasza, Jakóba Alfeusza, Szymona zwanego Zelotą, ¹⁶Judasa Jakóba oraz Judasa Iskariotę, który stał się zdrajcą. ¹⁷A kiedy z nimi zszedł, stanął na płaskim miejscu. Przyszedł także tłum jego uczniów oraz wielkie mnóstwo ludu z całej Judei, Jerozolimy, nadmorskiego Tyru i Sydonu, którzy przybyli go usłyszeć oraz zostać uleczonymi ze swoich chorób. ¹⁸Więc byli uzdrawiani ci, dręczeni przez nieczyste duchy. ¹⁹A cały tłum pragnął się go dotknąć, bo wychodziła od niego moc i wszystkich uzdrawiała.

⁶Jak więc, przyjęliście Pana Jezusa Chrystusa, tak w nim żyjcie, ⁷według tego jak zostaliście nauczeni. W nim ugruntowani, budowani i umacniani w wierze; w niej obfitując wśród dziękczynienia. ⁸Uważajcie, aby się wam ktoś nie zdarzył, kto rabuje przez spekulacje i pusty fałsz według religijnej tradycji ludzi, według podstawowych zasad rozumowania świata a nie według Chrystusa. ⁹Bowiem w nim zamieszkuje cieleśnie cała pełnia natury Boga. ¹⁰Także w nim jesteście napełnieni; a on jest głową każdego stanowiska i mocy. ¹¹W nim zostaliście obrzezani, obrzezką nie uczynioną rękami lecz w obrzezce Chrystusa, przez wyzucie się ciała z ciała wewnętrznego grzechów. ¹²Razem z nim pogrzebani w chrzcie także w nim zostaliście ożywieni dla wiary w działanie Boga, który go wskrzesił z martwych. ¹³Więc i was, którzy byliście umarłymi w waszych fałszywych krokach oraz nieobrzezaniu waszego ciała wewnętrznego razem z nim ożywił i darował nam wszystkie fałszywe kroki. ¹⁴W stosunku do nas unieważnił zapis decyzji sądowych, który był nam przeciwny; zatem usunął go z centrum, przez przygwożdżenie do krzyża. ¹⁵Rozbroił także niebiańskie moce i potęgi, oraz wystawił je w otwartości na pokaz w nim odniósłszy nad nimi zwycięstwo.