Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru Dawida. Pieśń psalmu. ²Bóg powstał, zatem rozproszyli się Jego wrogowie i przed Nim uciekli Jego nieprzyjaciele. ³Rozwiałeś ich, jak się rozwiewa dym; jak wosk topnieje przed ogniem, tak niegodziwi nikną przed Panem. ⁴A sprawiedliwi się cieszą, weselą się przed Bogiem, unoszą się wśród radości. ⁵Śpiewajcie Bogu, wysławiajcie Jego Imię; uderzcie w bębny przy Imieniu WIEKUISTEGO, na cześć Tego, co zasiada w niebiosach*; przed Nim się radujcie. ⁶W Swoim świętym Przybytku Bóg jest ojcem sierot i sędzią wdów. ⁷Panem, co sprowadza do domu zabłąkanych, a jeńców wyprowadza do szczęśliwości; tylko odstępcy zalegli pustynię. ⁸Boże, gdy szedłeś przed Twoim ludem, kiedy kroczyłeś przez pustkowia, Sela, ⁹ziemia drżała i rozpływały się niebiosa, jak ten Synaj przed Bogiem, z powodu oblicza S Boga Israela. ¹⁰Spuściłeś obfity deszcz, Boże, na Twe omdlałe dziedzictwo i Ty je pokrzepiłeś. ¹¹Pośród niego przebywały Twoje zastępy, w Swej dobroci przygotowałeś je dla biednego, Boże. ¹²Pan dał hasło; wielki zastęp radosnych zwiastunek. ¹³Uciekają królowie wojsk, pierzchają, a mieszkanka domu dzieli łupy. ¹⁴Kiedy rozłożyliście się wśród zagród, srebrem były pokryte skrzydła gołębicy, a jej lotki zielono złotym blaskiem. ¹⁵Gdy Wszechmocny rozproszył w niej królów - zaśnieżyłeś na Calmonie. ¹⁶Góro Pana, góro Baszanu; góro piętrząca się, góro Baszanu; ¹⁷czemu wy, piętrzące się góry, zawistnie spoglądacie na tą górę, którą Pan upodobał na Swe siedlisko? Zaprawdę, WIEKUISTY tam zamieszka na wieki. ¹⁸Miriady wozów Boga, wielokrotne tysiące, a między nimi Pan jak niegdyś na Synaju, w świętości. ¹⁹WIEKUISTY, Boże, wstąpiłeś na wysokość, wziąłeś jeńców, pobrałeś daninę w ludziach, także przekornych, aby się osiedlili. ²⁰Błogosławiony Pan, dzień w dzień się nami opiekuje; Bóg jest naszą pomocą. Sela. ²¹Bóg jest nam Bogiem zbawienia i u Pana, WIEKUISTEGO, znajdują się wyjścia ze śmierci. ²²Tak, Bóg zmiażdżył głowę Swych wrogów; włochate ciemię tego, co chodzi w swoich grzechach. ²³Pan powiedział: Sprowadzę ich z Baszanu, sprowadzę z nad głębin morza; ²⁴by twoja noga brodziła we krwi, a język twoich psów miał także udział we wrogach. ²⁵Widzieli Twój pochód, prawdziwy Boże, pochód mojego Boga, mojego Króla w świętości. ²⁶Na czele śpiewacy, a za nimi grajkowie, pośród dziewic bijących w bębny. ²⁷W zgromadzeniach wybranych S chwalcie Boga, wy z rodu Israela. ²⁸Oto tam najmłodszy Biniamin, ich zwycięzca; książęta Judy, ich hufce; książęta Zebuluna oraz książęta Naftalego. ²⁹Twój Bóg ustanowił twoją potęgę; utwierdź Boże, co dla nas zdziałałeś. ³⁰Do Twojego Przybytku, który jest ponad Jeruszalaim, przynoszą dary królowie. ³¹Rozgromiłeś zwierzę sitowia, gromadę byków pośród cieląt ludów, niech nie pełzają ze sztabami srebra; Pan rozproszył narody żądne bojów. ³²Przychodzą potężni z Egiptu; ziemia Kusz wyciąga do Boga swoje ręce. ³³Królestwa ziemi, śpiewajcie Bogu i wysławiajcie Pana, Sela, ³⁴który unosi się w niebiosach wiecznych niebios; oto rozległ się Jego głos, głos potężny. ³⁵Oddajcie sławę Bogu; Jego majestat wśród Israela, a Jego potęga na obłokach. ³⁶Wspaniały jesteś, Boże, w Twojej świętości! Bóg Israela, On daje narodowi siłę i potęgę; Bóg uwielbiony.

¹⁰A w szabat nauczał w jednej bóżnicy. ¹¹I oto była tam niewiasta, co miała przez osiemnaście lat chorobliwe usposobienie. Zatem była zgięta i nie mogła się zupełnie wyprostować. ¹²Ale Jezus, kiedy ją ujrzał, zwrócił się do niej i jej powiedział: Niewiasto, zostajesz uwolniona od twej choroby. ¹³Nałożył też na nią ręce; więc zaraz się wyprostowała oraz chwaliła Boga. ¹⁴Zaś przełożony bóżnicy oddzielając się i oburzając, że Jezus uzdrowił w szabat powiedział tłumowi: Istnieje sześć dni w których trzeba pracować; i kiedy przychodzicie, w te się leczcie; a nie w dzień odpoczynku. ¹⁵Ale Pan mu odpowiedział i rzekł: Obłudniku, czyż każdy z was, w szabat, nie odwiązuje od żłobu swego byka, lub osła oraz go wyprowadza i poi? ¹⁶Czy tą niewiastę, będącą córką Abrahama, którą szatan związał na osiemnaście lat, w dzień szabatu nie należało rozwiązać od tych więzów? ¹⁷A kiedy on to mówił, wszyscy, co mu byli przeciwni stali się zawstydzeni oraz cały tłum radował się ze wszystkich wspaniałości, które się przez niego pojawiały.

¹²Zatem, bracia, nie jesteśmy dłużnikami ciała wewnętrznego, aby żyć według cielesnej natury; ¹³bo jeśli żyjecie według cielesnej natury macie umrzeć; zaś jeśli Duchem uśmiercacie postępowanie ciała żyć będziecie. ¹⁴Bo ci są dziećmi Boga, którzy są prowadzeni Duchem Boga. ¹⁵Jako że nie otrzymaliście ducha niewoli znowu ku bojaźni; ale otrzymaliście Ducha usynowienia, w którym wołamy: Abba, Ojcze. ¹⁶Ten Duch poświadcza naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Boga. ¹⁷Zaś jeśli dziećmi, to także dziedzicami, skoro tego samego doznajemy; dziedzicami zaiste Boga, a współdziedzicami Chrystusa, byśmy wspólnie zostali w chwale.