Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru. Przez sługę WIEKUISTEGO – Dawida, który wypowiedział BOGU słowa tej pieśni, kiedy WIEKUISTY go wybawił z rąk wszystkich nieprzyjaciół, a w szczególności z ręki Saula. ²Zatem powiedział: Miłuję cię WIEKUISTY, ma potęgo. ³WIEKUISTY Skało, moja twierdzo i mój wybawco; Boże mój – obrono, w którą wierzę; moja tarczo, mój rogu zbawienia oraz moja ucieczko. ⁴Wzywam Wielbionego, WIEKUISTEGO, więc jestem wybawiony od mych wrogów. ⁵Ogarnęły mnie bóle śmierci i zatrwożyły mnie nurty nicości; ⁶męki piekielne mnie osnuły i pochwyciły sidła śmierci. ⁷W mojej niedoli wzywam WIEKUISTEGO, wołam do mego Boga; ze Swego Przybytku wysłuchał mojego głosu, a me wołanie doszło przed Nim do Jego uszu. ⁸Ponieważ zapłonął gniewem, wstrząsnęła się i zadrżała ziemia, wstrząsnęły się oraz chwieją posady gór. ⁹W Jego gniewie wzniósł się dym, a z Jego ust zieje ogień; od Niego żarzą się głownie. ¹⁰Skłonił niebiosa i zstąpił, a pod Jego stopami gęsta mgła. ¹¹Wsiadł na cheruba, wzniósł się, pędził na skrzydłach wichru. ¹²A wokół Niego jakby namiot, mrok uczynił Swoją osłoną, pomrokę wód, gęste obłoki. ¹³Przed blaskiem, który od Niego bił, pierzchały Jego chmury, także grad oraz ogniste głownie. ¹⁴WIEKUISTY zagrzmiał w niebiosach, Najwyższy wydał Swój głos, grad oraz błyskawice. ¹⁵Wypuścił Swoje strzały oraz rozproszył nieprzyjaciół; ciskał błyskawicami i ich zmieszał. ¹⁶Ukazały się też łożyska wód, a od Twej groźby, WIEKUISTY, i od zadęcia wichru Twego gniewu obnażyły się posady świata. ¹⁷Sięgnął z wysokości i mnie wziął, wydobył z wielkiej toni. ¹⁸Ocalił mnie od potężnego wroga, oraz od moich nieprzyjaciół, chociaż byli mocniejsi ode mnie. ¹⁹Napadli mnie w dniu mojego nieszczęścia, ale BÓG stał się moją podporą. ²⁰Wyprowadził mnie na przestronność i mnie wybawił, gdyż mnie sobie upodobał. ²¹WIEKUISTY mnie wynagradza według mojej sprawiedliwości, odpłaca mi według czystości moich rąk. ²²Bowiem przestrzegałem dróg WIEKUISTEGO i nie byłem odstępcą od mego Boga. ²³Wszystkie Jego ustawy są przede mną oraz nie odstępuję od Jego praw. ²⁴Cały jestem Jemu oddany i wystrzegam się mego grzechu. ²⁵Dlatego BÓG mi oddaje według mojej sprawiedliwości, według czystości moich rąk, która jest przed Jego oczami. ²⁶Z proszącym o litość postępujesz miłosiernie, a z prawym mężem – nieskazitelnie. ²⁷Oczyszczonego oczyszczasz, a z przewrotnym walczysz. ²⁸Gdyż wybawiasz lud uciśniony, a oczy wywyższone – poniżasz. ²⁹Tak, Ty rozświecasz moją pochodnię; WIEKUISTY, mój Bóg rozjaśnia moją ciemność. ³⁰Bo w Tobie przełamię szyki i w mym prawdziwym Bogu przestąpię mury. ³¹Bóg, nieskazitelna jest Jego droga, a Słowo WIEKUISTEGO czyste; On jest tarczą dla wszystkich, którzy Mu ufają. ³²Bo któż jest Bogiem, oprócz WIEKUISTEGO; kto Opoką, oprócz prawdziwego Boga? ³³Boga, co mnie opasał siłą oraz prostą uczynił moją drogę. ³⁴Moje nogi upodobnił do jelenich i mnie stawia na mych wyżynach. ³⁵Moje ręce wprawia do boju, tak, że me ramiona naciągają spiżowy łuk. ³⁶Dałeś mi tarczę Twojego zbawienia, Twoja prawica mnie wspierała, a Twa troskliwość czyni mnie wielkim. ³⁷Rozszerzyłeś moje kroki pode mną i nie zachwiały się moje stawy. ³⁸Ścigałem moich wrogów, dogoniłem ich i nie wróciłem, aż doszczętnie ich wytępiłem. ³⁹Skruszyłem ich tak, że nie mogli powstać; upadli pod moimi stopami. ⁴⁰Tak do boju opasałeś mnie mocą, powaliłeś pode mnie moich wrogów. ⁴¹Podałeś mi kark moich nieprzyjaciół, a więc zgładziłem moich wrogów. ⁴²Wołali, ale nikt im nie pomógł; i do BOGA, ale im nie odpowiedział. ⁴³Więc starłem ich jak proch na przedzie wiatru, rozrzuciłem jak błoto ulic. ⁴⁴Wybawiłeś mnie od zatargów ludu, ustanowiłeś mnie głową narodów; służy mi lud, którego nie znałem. ⁴⁵Schlebiają mi cudzoziemscy; synowie, o których usłyszałem słuchem ucha. ⁴⁶Omdleli synowie obczyzny oraz drżąc, uchodzą ze swoich zamków. ⁴⁷Żywy WIEKUISTY, niech będzie pochwalona moja Skała, niech będzie wywyższony Bóg zbawienia. ⁴⁸Bóg, który mi zlecił pomstę oraz poddał pode mnie narody; ⁴⁹który mnie wybawił od moich wrogów, wyniósł mnie ponad mych przeciwników i ocalił od srogiego męża. ⁵⁰Dlatego chcę Cię sławić pomiędzy narodami, WIEKUISTY, będę śpiewał Twojemu Imieniu. ⁵¹gdyż wielkimi czynisz zwycięstwa Swojego króla, świadczysz łaskę Swojemu pomazańcowi, Dawidowi, oraz jego rodowi na wieki.

²⁸A jeden z uczonych w Piśmie, gdy podszedł oraz wysłuchał ich dyskusji, widząc, że dobrze im odpowiedział, spytał go: Które przykazanie jest pierwsze ze wszystkich? ²⁹Zaś Jezus mu powiedział: Pierwsze ze wszystkich przykazanie: Słuchaj, Israelu! Pan, Bóg nasz, Pan jest jeden. ³⁰Więc umiłuj Pana, twojego Boga, z całego twego serca, z całej twojej duszy, z całej twojej myśli i z całej twojej siły. To jest pierwsze przykazanie. ³¹A drugie, podobne, to: Umiłuj twego bliźniego, jak siebie samego. Nie jest od tych większe inne przykazanie. ³²Zatem ów uczony w Piśmie mu powiedział: Dobrze, nauczycielu, w prawdzie powiedziałeś, że jeden jest Bóg i nie ma innego, oprócz Niego. ³³Więc miłować Go z całego serca, z całej myśli, z całej duszy i z całej siły; i miłować bliźniego jak siebie samego więcej jest od wszystkich całopaleń i ofiar. ³⁴A Jezus widząc go, że mądrze odpowiedział, rzekł mu: Nie daleko jesteś od Królestwa Boga. I nikt już nie odważył się go pytać.

²Żebyś się obawiał WIEKUISTEGO, twojego Boga, przestrzegając wszystkich Jego ustaw i przykazań, które ci nakazuję ty, twoi synowie oraz synowie twoich synów po wszystkie dni twojego życia, aby się przedłużyły twoje dni. ³Abyś słuchał Israelu i strzegł, byś to czynił, aby ci było dobrze, i żebyście się bardzo rozmnożyli na ziemi opływającej mlekiem i miodem jak ci powiedział WIEKUISTY, Bóg twoich ojców. ⁴Słuchaj Israelu! WIEKUISTY, nasz Bóg, WIEKUISTY jest jeden! ⁵Będziesz więc miłował WIEKUISTEGO, twojego Boga, całym twoim sercem, całą twoją duszą i całą twoją mocą. ⁶I niech te słowa, które ci dziś przekazuję, będą w twoim sercu.

²³Również ci, co byli kapłanami, są także liczniejsi; bowiem śmierć przeszkadzała, by pozostali przy życiu. ²⁴Zaś on posiada trwałe kapłaństwo, z powodu pozostawania niezmienionym na wieczność. ²⁵Stąd też może całkowicie ratować tych, którzy przez niego przychodzą do Boga; zawsze żyjąc, by za nich prosić. ²⁶Bowiem taki był nam właściwy Arcykapłan, co stał się wyższym od niebios, świętym, niewinnym, nieskalanym, oddzielonym od grzeszników. ²⁷Nie ma on potrzeby codziennie składać ofiar, najpierw za własne winy, a potem ludu tak jak tamci arcykapłani bo uczynił to raz na zawsze, gdy ofiarował samego siebie. ²⁸Ponieważ Prawo Mojżesza ustanawia arcykapłanami ludzi, co mają słabość; a słowo przysięgi, zaraz po Prawie – Syna, który jest doskonałym na wieczność.