Słowo na wybrany dzień

¹Modlitwa Dawida. WIEKUISTY, wysłuchaj mojej słuszności, miej wzgląd na moje wołanie; skłoń ucho do mojej prośby, co nie płynie z obłudnych ust. ²Niech sprzed Ciebie wyjdzie mój sąd; bo Twe oczy spoglądają na prawość. ³Kiedy zbadasz me serce, nawiedzisz mnie w nocy i doświadczysz – nic nie znajdziesz, zła myśl nie przeszła przez moje usta. ⁴Stosownie do słowa Twoich ust, wobec spraw ludzi wystrzegałem się dróg przestępcy. ⁵Moje kroki trzymają się Twoich ścieżek, nie chwieją się moje stopy. ⁶Wzywam Cię, bo mnie wysłuchasz, mój Boże; skłoń do mnie Twoje ucho oraz wysłuchaj moje słowa. ⁷Ucudownij Twoją łaskę, Panie; który tych, co ufają Twej prawicy wybawiasz od przeciwników. ⁸Strzeż mnie jak źrenicy oka; w cieniu Twych skrzydeł ⁹ukryj mnie przed niegodziwymi, którzy mnie napadają; przed wrogami, co zawzięcie mnie otaczają. ¹⁰Zamknęli swoje tuczne serce, a ich usta przemawiają z wysoka. ¹¹Teraz otaczają nas na każdym kroku; zwracają swoje oczy, by nas powalić na ziemię. ¹²Każdy podobny jest do lwa, co pragnie żeru; do lwiątka siedzącego w ukryciu. ¹³Powstań WIEKUISTY, uprzedź go i połóż; Twoim mieczem wybaw od niegodziwca moje życie. ¹⁴Od tłumów, które są w Twojej ręce, od tłumów tej ziemi. Ich udział jest w tym życiu, Twoimi darami napełniasz ich żywot; nasycają się nimi synowie, a nadmiar zostawiają swym dzieciom. ¹⁵Zaś ja, w prawości, zobaczę Twoje oblicze; po przebudzeniu nasycę się Twą Postacią.

¹¹A gdy oni to pojmowali, mówiąc dalej, powiedział podobieństwo dlatego, że był blisko Jerozolimy, a im się wydawało, że natychmiast ma się objawić Królestwo Boga. ¹²Zatem powiedział: Pewien szlachetnie urodzony człowiek wyruszył do dalekiej krainy, by odebrać dla siebie panowanie i powrócić. ¹³Więc wezwał dziesięciu ze swoich sług, dał im dziesięć min oraz do nich powiedział: Zajmijcie się sprawami aż do mojego przyjścia. ¹⁴Ale jego obywatele go nie cierpieli i z powrotem odesłali jego poselstwo, mówiąc: Nie chcemy aby ten zapanował nad nami. ¹⁵Zdarzyło się także, że gdy on wrócił po wzięciu panowania, kazał zawołać do siebie owe sługi, którym dał pieniądze, by się dowiedzieć, co który uzyskał w interesach. ¹⁶Przyszedł pierwszy, mówiąc: Panie, twoja mina przysporzyła dziesięć min. ¹⁷Zatem mu powiedział: Dobrze sługo pożyteczny; ponieważ byłeś godny zaufania w najmniejszym, zostań zwierzchnikiem nad dziesięcioma miastami. ¹⁸Przyszedł też drugi, mówiąc: Panie, twoja mina przysporzyła pięć min. ¹⁹Więc powiedział i temu: I ty bądź nad pięcioma miastami. ²⁰Przyszedł też pozostały, mówiąc: Panie, oto twoja mina, którą miałem odłożoną w chustce, ²¹ponieważ się ciebie obawiałem; bo jesteś człowiekiem surowym usuwasz, czego nie postawiłeś oraz żniesz, czego nie siałeś. ²²Mówi mu: Z twoich ust cię sądzę, zły sługo. Wiedziałeś, że ja jestem człowiekiem surowym, który usuwa, czego nie postawił oraz żnie, czego nie siał? ²³Więc dlaczego nie dałeś moich pieniędzy na stół bankiera? A ja bym przyszedł i wziął je z zyskiem. ²⁴I powiedział stojącym obok: Weźcie od niego minę oraz dajcie ją temu, który ma dziesięć min. ²⁵Zatem mu powiedzieli: Panie, przecież ma dziesięć min! ²⁶Powiadam wam, że każdemu, kto ma zostanie dane; zaś od tego, co nie ma i to co ma zostanie od niego zabrane. ²⁷Co więcej, tych moich wrogów, którzy nie chcą mojego panowania nad nimi, przyprowadźcie tutaj oraz przede mną ich zabijcie. ²⁸A kiedy to powiedział ruszył naprzód, wchodząc do Jerozolimy.

Złożone siglum lekcjonarzowe — dokładny układ wersetów jest dostępny w źródle dnia.