Słowo na wybrany dzień

¹Hymn Dawida. Wynoszę Cię, Boże mój i Królu, na wieki wieków będę wysławiał Twoje Imię. ²Wychwalam Cię każdego dnia, na wieki wieków będę wysławiał Twoje Imię. ³WIEKUISTY jest wielki i wielce sławiony, a Jego wielkość nie ma granic. ⁴Pokolenie niechaj wychwala pokoleniu Twoje dzieła i rozpowiada Twoją wszechmoc. ⁵Rozpamiętuję blask chwały Twojego majestatu i sprawy Twoich cudów. ⁶O Twej wielkości rozpowiem, zatem będą opiewać potęgę Twoich wspaniałych czynów. ⁷Rozgłoszą pamięć Twej wielkiej dobroci, zatem będą opiewać Twoją sprawiedliwość. ⁸Litościwy i miłosierny jest BÓG, nieskory do gniewu i wielki łaską. ⁹WIEKUISTY jest dobry dla wszystkich, a Jego miłosierdzie nad wszystkimi Jego tworami. ¹⁰Sławią Cię, WIEKUISTY, wszystkie Twoje twory, a Twoi święci Cię wychwalają. ¹¹Rozpowiadają chwałę Twojego królestwa i rozgłaszają Twą potęgę. ¹²Aby zwiastować synom ludzkim Twą moc i chwałę blasku Twojego królestwa. ¹³Twoje królestwo królestwem wszechświatów, a Twoje panowanie na wieczność. ¹⁴WIEKUISTY wspiera wszystkich, co upadają i podnosi wszystkich zgnębionych. ¹⁵Wypatrują Cię oczy wszystkich, a Ty dajesz im pożywienie w swoim czasie. ¹⁶Otwierasz Twoją rękę i co żyje, wszystko nasycasz do woli. ¹⁷WIEKUISTY jest sprawiedliwy na wszystkich Swoich drogach oraz łaskawy we wszystkich Swoich czynach. ¹⁸WIEKUISTY jest bliski wszystkim, którzy Go wzywają; każdemu, kto szczerze Go wzywa. ¹⁹Spełnia życzenia Swoich bogobojnych, słucha ich wołania i im pomaga. ²⁰WIEKUISTY strzeże wszystkich, którzy Go miłują, a tępi wszystkich niegodziwych. ²¹Niech moje usta głoszą chwałę WIEKUISTEGO, a wszelka cielesna natura wysławia na wieki wieków Jego święte Imię.

¹⁷Ale Jezus im odpowiedział: Mój Ojciec działa aż do tej chwili i ja działam. ¹⁸Zatem, z tego powodu, Żydzi jeszcze bardziej pragnęli go zabić, bo nie tylko łamał szabat, ale i Boga nazywał swoim Ojcem, czyniąc siebie podobnym Bogu. ¹⁹A Jezus im odpowiedział, mówiąc: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, Syn nie może nic uczynić od siebie, jeśli nie widzi czyniącego to Ojca; bowiem co Ten by czynił, to i Syn jednakowo czyni. ²⁰Gdyż Ojciec miłuje Syna i wszystko mu ukazuje, co sam czyni, oraz pokaże mu większe od tych dzieła, abyście wy podziwiali. ²¹Bo jak Ojciec budzi umarłe i ożywia, tak też Syn ożywia, których chce. ²²Gdyż Ojciec ani nikogo nie sądzi, ale cały sąd oddał Synowi, ²³by wszyscy czcili Syna, jak czczą Ojca. Kto nie czci Syna nie czci Ojca, który go posłał. ²⁴Zaprawdę, zaprawdę mówię wam: Kto słucha mojego słowa oraz wierzy Temu, który mnie posłał, ma życie wieczne i nie wyrusza na sąd, ale przeszedł ze śmierci do życia. ²⁵Zaprawdę, zaprawdę mówię wam, że przychodzi godzina i jest teraz, gdy umarli usłyszą głos Syna Boga, a ci, co usłyszeli ożyją. ²⁶Bowiem jak Ojciec ma życie w samym sobie, tak i dał Synowi mieć życie w samym sobie. ²⁷Dał mu też władzę czynić sąd, ponieważ jest Synem Człowieka. ²⁸Nie dziwcie się temu, bo przychodzi godzina, w której wszyscy w grobach usłyszą jego głos; ²⁹i ci, co uczynili szlachetne, będą wywołani na powstanie do życia; a ci, którzy dokonali złe, na powstanie do sądu. ³⁰Ja nie mogę nic czynić sam od siebie; jak słyszę tak sądzę, a mój sąd jest sprawiedliwy, bo nie pragnę mojej woli, ale woli Ojca, który mnie posłał.

⁸Tak mówi WIEKUISTY: Wysłuchałem cię w przyjemnej chwili, a w dzień zbawienia przyjdę ci z pomocą; będę cię strzegł i dam cię za przymierze ludowi, abyś podźwignął ziemię i zasiedlił spustoszone dziedzictwa. ⁹Abyś powiedział uwięzionym: Wyjdźcie; a tym, co w ciemności: Ukażcie się! Będą się paść przy drogach, a ich pastwisko będzie na wszystkich nagich szczytach. ¹⁰Nie będą łaknąć, ani pragnąć; nie porazi ich żar i słońce, bo ich Miłościwy ich poprowadzi, i powiedzie ich do zdrojów wód. ¹¹Wszystkie Moje góry zamienię w drogę, a Me ścieżki będą podwyższone. ¹²Oto nadejdą ci z daleka, i oto inni z północy, od morza, a tamci z ziemi Synym. ¹³Zagrzmijcie niebiosa, rozraduj się ziemio i niech góry wybuchną radością; bowiem WIEKUISTY pociesza Swój naród, użala się nad Swoimi biednymi. ¹⁴A powiedziałeś Cyonie: Opuścił mnie WIEKUISTY, Pan o mnie zapomniał. ¹⁵Czyż niewiasta zapomni o swoim niemowlęciu, by się nie zlitować nad płodem swego życia? A choćby i one zapomniały – Ja ciebie nie zapomnę!