Słowo na wybrany dzień

¹Nie nam, o WIEKUISTY, nie nam, ale Twojemu Imieniu daj chwałę; ze względu na Twoją łaskę i Twą prawdę. ²Czemu mają mówić poganie: Gdzie ich Bóg? ³A nasz Bóg jest w niebiosach; wszystko co zechciał, to uczynił. ⁴Ich posągi to srebro i złoto dzieło rąk ludzkich. ⁵Mają usta, a nie mówią; oczy, a nie widzą; ⁶mają uszy, a nie słyszą; mają nozdrza, a nie czują. ⁷Ich ręce nie dotykają, ich nogi nie stąpają, nie odzywają się swoim gardłem. ⁸Takimi niech będą ich wytwórcy i wszyscy, co im ufają. ⁹Israelu ufaj WIEKUISTEMU! On jest ich pomocą i tarczą. ¹⁰Domu Aarona ufaj WIEKUISTEMU; On jest ich pomocą i tarczą. ¹¹Bogobojni ufajcie WIEKUISTEMU; On jest ich pomocą i tarczą. ¹²WIEKUISTY, który o nas pamięta pobłogosławi; pobłogosławi dom Israela, pobłogosławi dom Aarona. ¹³Pobłogosławi tych, co się boją WIEKUISTEGO, tak małych, jak i wielkich. ¹⁴WIEKUISTY was rozmnoży, was oraz waszych synów. ¹⁵Wy jesteście błogosławieni od BOGA Stwórcy Nieba i ziemi. ¹⁶Niebiosa, niebiosa są dla WIEKUISTEGO, a ziemię dał synom Adama. ¹⁷Nie chwalą WIEKUISTEGO umarli, ani wszyscy co zstępują do Krainy Umarłych. ¹⁸Ale my będziemy wielbić PANA, odtąd aż na wieki.HALLELUJA!

²¹Tym, co ma moje polecenia oraz je zachowuje jest ten, kto mnie miłuje; zaś miłujący mnie zostanie umiłowany przez mego Ojca i ja go będę miłował oraz mu objawię samego siebie. ²²Mówi mu Judas, nie Iszkariota: Panie, co się stało, że siebie nam masz objawić, a nie światu? ²³Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Jeśli ktoś mnie miłuje, będzie zachowywał moje słowo, a mój Ojciec będzie go miłował oraz przyjdziemy do niego i uczynimy u niego mieszkanie. ²⁴Kto mnie nie miłuje, moich słów nie zachowuje; a słowo, które słyszycie nie jest moje, ale Ojca, który mnie posłał. ²⁵To wam powiedziałem, u was pozostając. ²⁶Zaś pocieszyciel, Duch Święty, którego w moim Imieniu pośle Ojciec, on was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.

⁵Potem powstało poruszenie pogan i Żydów, razem z ich władcami, by ich zelżyć oraz ukamienować, ⁶co gdy dostrzegli, uciekli do miast Likaonii, Listry, Derbe i okolicy; ⁷oraz tam głosili dobrą nowinę. ⁸A w Listrze siedział pewien mąż, chory na nogi, który nigdy nie chodził, bo był chromym od łona swojej matki. ⁹Ten usłyszał mówiącego Pawła, który spojrzał na niego i zobaczył, że ma wiarę by zostać uzdrowionym; ¹⁰zatem powiedział wielkim głosem: Stań wyprostowany na swoich nogach. Więc podskoczył i chodził. ¹¹Lecz kiedy tłumy zobaczyły, co uczynił Paweł, podniosły swój głos, mówiąc po likaońsku: Zeszli do nas bogowie i zostali upodobnieni do ludzi. ¹²Nazwali też Barnabasza Zeusem, zaś Pawła Hermesem, gdyż był on tym, co szedł na przedzie słowa. ¹³Lecz i kapłan posągu Zeusa, który był z przodu ich miasta, sprowadził do wrót byki oraz girlandy, i wraz z tłumem chciał złożyć ofiarę. ¹⁴A kiedy apostołowie Barnabasz i Paweł to pojęli, rozdarli swoje szaty oraz wpadli między tłum, krzycząc ¹⁵i mówiąc: Mężowie, dlaczego te rzeczy czynicie? My także jesteśmy podobnymi do was ludźmi i głosimy dobrą nowinę, byście zawrócili od tych bezużytecznych rzeczy do Boga Żyjącego, który stworzył Niebo, ziemię, morze i wszystko, co w nich jest. ¹⁶Do Tego, który w przeszłych pokoleniach pozwalał wszystkim poganom chodzić swoimi drogami. ¹⁷Jednakże nie zostawił samego siebie bez świadectwa, czyniąc dobro, dając nam z nieba deszcze i urodzajne plony, napełniając pokarmem oraz radością nasze serca. ¹⁸A to mówiąc, ledwie uspokoili tłumy, aby im nie złożyli ofiary.