Słowo na wybrany dzień

¹Dziękujcie WIEKUISTEMU, bo jest dobry, bowiem na wieki Jego łaska. ²Niech to powiedzą wyswobodzeni przez BOGA, których wyzwolił z ręki ciemięzcy, ³i zgromadził ich z ziem, od Wschodu i Zachodu, od Północy oraz od morza. ⁴Błąkali się po pustyni, po stepie bezdrożnym, a miasta do osiedlenia nie znaleźli. ⁵Byli głodni, spragnieni, aż dusza w nich omdlewała. ⁶Więc w swej niedoli wołali do BOGA, zatem wybawił ich z utrapień. ⁷I poprowadził ich prostą drogą, aby doszli do miasta osiedlenia. ⁸Niech sławią przed WIEKUISTYM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama. ⁹Bo nasycił spragnioną duszę oraz duszę zgłodniałą napełnił dobrem. ¹⁰Tych, co przebywali w mroku, w cieniu śmierci, więzionych w S nędzy i w żelazie. ¹¹Gdyż byli przekorni słowom Boga i urągali radom Najwyższego. ¹²Dlatego ich serce zgnębił biedą; upadli, a nie było wybawcy. ¹³Lecz wołali do WIEKUISTEGO w swej niedoli, a wybawił ich z ich utrapień. ¹⁴Wyprowadził ich z mroku, z cienia śmierci, a więzy ich porozrywał. ¹⁵Niech sławią przed WIEKUISTYM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama. ¹⁶Bo skruszył spiżowe bramy, a żelazne zawory połamał. ¹⁷Niebaczni cierpieli za swoją grzeszną drogę oraz za swe występki. ¹⁸Ich dusza gardziła wszelką strawą i doszli do bram śmierci. ¹⁹Lecz wołali do WIEKUISTEGO w swej niedoli, zatem wybawił ich z utrapień. ²⁰Zesłał też Swoje Słowo i ich wyleczył, ocalił ich od zguby. ²¹Niech sławią przed BOGIEM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama. ²²Niech składają dziękczynne ofiary i w radości opowiadają Jego dzieła. ²³Ci, co są na okrętach oraz schodzą do morza, ci co pracują na szerokich wodach, ²⁴oni widzieli sprawy BOGA i Jego cuda w głębinie. ²⁵Więc powiedział i wzniecił gwałtowny wicher, który podniósł jego bałwany; ²⁶piętrzą się ku niebu, zstępują w głębiny; tak w niebezpieczeństwie mięknie ich dusza. ²⁷Zataczają się, chwieją się jak pijany, a cała ich umiejętność zostaje zniweczona. ²⁸Lecz wołali do BOGA w swej niedoli, a wyprowadził ich z utrapień. ²⁹Zamienił burzę na ciszę i uśmierzyły się fale. ³⁰Więc ucieszyli się, że zamilkły, i doprowadził ich do celu ich pragnień. ³¹Niech sławią przed BOGIEM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama. ³²Niechaj Go wywyższają w zborze ludu i niech Go chwalą na radzie starszych. ³³Obrócił rzeki w pustynie, a źródła wód w suszę. ³⁴Płodną ziemię zamienił w solną glebę, z powodu niegodziwości jej mieszkańców. ³⁵On zamienia pustynie w jeziora, a suchą ziemię w źródła wód. ³⁶Osadza tam zgłodniałych, by założyli miasto zamieszkania. ³⁷Zatem obsiali pola i nasadzili winnice, więc przyniosły im owoc plon coroczny. ³⁸Także im błogosławił, więc bardzo się rozmnożyli, a ich dobytku nie umniejszał. ³⁹Ale zmaleli i byli pognębieni od udręczenia, nędzy i troski. ⁴⁰Wylał hańbę na dostojników, zbłąkał ich pośród bezdrożnego stepu. ⁴¹A żebrzącego wyniósł z nędzy i rozmnożył jak trzodę rodziny. ⁴²Widzą to prawi i się cieszą, a wszelkie bezprawie zamyka swoje usta. ⁴³Kto mądry zachowa to wszystko oraz rozważy łaski WIEKUISTEGO.

³⁵A kiedy nastał wieczór, w ten dzień im mówi: Przeprawmy się na drugą stronę. ³⁶Więc pozostawili tłum oraz wzięli go w łodzi tak jak był, a i inne łódki z nim były. ³⁷Ale powstała wielka nawałnica wiatru i tak rzucała fale do łodzi, że już się napełniała. ³⁸A on był na rufie, śpiąc na podgłówku. Więc go budzą oraz mu mówią: Nauczycielu, nie zwracasz uwagi, że giniemy? ³⁹Zaś on się obudził, po czym zgromił wiatr i powiedział morzu: Umilknij; bądź cicho. I wiatr ustał oraz stała się wielka cisza. ⁴⁰Także im powiedział: Dlaczego jesteście tak bojaźliwi? Jakże nie macie wiary? ⁴¹Więc zatrwożyli się wielką bojaźnią oraz mówili jeden do drugich: Zatem, kim jest ten, że mu i wiatr, i morze są posłuszne?

¹Wtedy, spośród orkanu, WIEKUISTY odpowiedział Ijobowi, mówiąc: …Pominięto wersety 2–7 ⁸Kto zastawił wrotami morze, kiedy się wytoczyło, gdy wystąpiło jak z matczynego łona? ⁹Gdy obłoki uczyniłem jego szatą, a tumany jego powłoką? ¹⁰Gdy wyznaczyłem mu granicę, ustanowiłem zawory oraz wrota. ¹¹I powiedziałem: Dotąd wolno ci dojść, ale nie dalej, bo tu jest położona tama wzdęciu twoich fal.

¹⁴Bo miłość Chrystusa trzyma nas razem; tych, którzy odróżniają to, że skoro jeden umarł za wszystkich, zatem wszyscy byli śmiertelni. ¹⁵Umarł także za wszystkich, aby ci, którzy żyją już nie żyli dla samych siebie, ale dla tego, który za nich umarł oraz został wskrzeszony. ¹⁶Wobec tego my, od dzisiaj, już nie znamy nikogo według cielesnej natury; a jeśli nawet poznaliśmy Chrystusa według cielesnej natury jednak już teraz nie znamy. ¹⁷Dlatego, że jeśli ktoś jest w Chrystusie nowym jest stworzeniem; dawne przeminęło, oto całe powstało nowe.