Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru, na sześć głosów. Od Dawida. ²Wspomóż mnie, Panie, bo wody doszły aż do zagrożenia życia. ³Ugrzęzłem w bezdennym bagnie i nie ma oparcia; dostałem się na głębię wód i prąd mnie zniósł. ⁴Znużyłem się; wołając, zaschło moje gardło; omdlały moje oczy wyglądając mojego Boga. ⁵Liczniejsi niż włosy mojej głowy są ci, co mnie bez przyczyny nienawidzą, wzmogli się moi ciemięzcy, moi wrogowie bez powodu; mam zwrócić to, czego nigdy nie zagrabiłem. ⁶Boże, Ty znasz moją nieroztropność, a me winy nie są przed Tobą tajne. ⁷Niech się przeze mnie nie powstydzą ci, co Tobie ufają, Panie, WIEKUISTY Zastępów; niech się przeze mnie nie zarumienią ci, którzy Ciebie szukają, Boże Israela. ⁸Bo dla Ciebie znosiłem szyderstwo i rumieniec okrył moje oblicze. ⁹Stałem się obcym moim braciom i nieznanym dla synów mojej matki. ¹⁰Gdyż trawiła mnie gorliwość dla Twego domu i spadały na mnie szyderstwa tych, którzy Ci urągali. ¹¹Poszcząc, wypłakałem moją duszę, lecz i to było dla mnie na urągowisko. ¹²Włożyłem wór zamiast szaty i stałem się im przysłowiem. ¹³Rozpowiadają o mnie ci, co przesiadują w bramach, i jestem w śpiewkach pijanych. ¹⁴Ale ja, WIEKUISTY, w porze łaski przychodzę do Ciebie z mą modlitwą; Boże, w Twym wielkim miłosierdziu, odpowiedz mi ziszczeniem się Twego zbawienia. ¹⁵Wydobądź mnie z błota, bym nie utonął; niech będę ocalony od moich przeciwników i z głębin wód. ¹⁶Niech mnie nie uniesie prąd wody, niechaj mnie nie pochłonie głębia, a topiel nie zawrze nade mną swojej paszczy. ¹⁷Wysłuchaj mnie, WIEKUISTY, bo błogą jest Twoja łaska; zwróć się do mnie w Twym wielkim miłosierdziu ¹⁸i nie skrywaj Twojego oblicza przed Twym sługą, gdyż jestem uciśniony; pospiesz się oraz mnie wysłuchaj. ¹⁹Zbliż się do mojej duszy i ją wybaw; wyzwól mnie z powodu wrogów. ²⁰Ty znasz moją hańbę, mój wstyd i mą sromotę; przed Tobą są wszyscy moi ciemięzcy. ²¹Hańba kruszy me serce oraz jestem zbolały; oczekuję współczucia, lecz go nie ma; nie znalazłem tych, co pocieszają. ²²Wlali żółć do mojego pokarmu, w mym pragnieniu poili mnie kwasem. ²³Niech ich stół będzie dla nich zasadzką oraz sidłem bezpiecznie ucztujących. ²⁴Niech się zaćmią ich oczy, by nie widzieli, a ich biodra nieustannie czyń chwiejne. ²⁵Wylej na nich Twój gniew, niech ich dosięgnie Twoja zapalczywość. ²⁶Niech ich miejsce warowne stanie się pustkowiem, a w ich namiocie nie będzie mieszkańca. ²⁷Gdyż kogo zraniłeś - tego ścigają, rozpowiadają o bólu porażonych przez Ciebie. ²⁸Dodaj nieprawość do ich nieprawości, niech nie wchodzą przez Twoją sprawiedliwość. ²⁹Niech będą wymazani z Księgi Życia oraz nie zapisani wraz z prawymi*. ³⁰A mnie, utrapionego i zbolałego, wydźwignie Twoja pomoc, Boże. ³¹Będę sławił pieśnią Imię Boga i wielbił je wdzięcznością. ³²I będzie to milsze WIEKUISTEMU niż cielę, niż dwukopytny, rogaty byk. ³³Zobaczą to poniżeni i się ucieszą; zobaczą to ci, co szukają Boga i ożyje ich serce. ³⁴Bo WIEKUISTY słucha ubogich, a Swoimi pojmanymi nie gardzi. ³⁵Chwalą Go niebiosa i ziemia, morza i wszystko, co się w nich roi. ³⁶Bowiem Bóg wspomoże Cyon, odbuduje miasta Judy; osiądą tam i odziedziczą tą ziemię. ³⁷Nadto będą ją posiadać potomkowie Jego sług, a zamieszkają w niej ci, którzy miłują Jego Imię.

²⁰Wtedy zaczął ganić miasta, w których się stało najwięcej jego cudów, że się nie skruszyły: ²¹Biada ci, Chorazynie, biada ci, Betsaido; bo gdyby się w Tyrze i Sydonie stały te cuda, które wśród was się stały, dawno by się skruszyły w worze oraz popiele. ²²Wszakże powiadam wam: Lżej będzie Tyrowi i Sydnowi w dniu sądu, niż wam. ²³A ty, Kafarnaum, które jesteś wywyższone aż do Nieba, aż do piekła będziesz strącone; bo gdyby się w Sodomie działy te cuda, które się działy w tobie, zostałaby aż do dzisiejszego dnia. ²⁴Nawet powiadam wam, że w dniu sądu, lżej niż tobie będzie ziemi Sodomy.

¹Zaś pewien mąż z domu Lewiego, poszedł i pojął lewicką córkę. ²A ta niewiasta poczęła i urodziła syna. Zaś widząc, że był pięknym, ukrywała go przez trzy miesiące. ³Ale dłużej nie mogła go ukrywać. Zatem wzięła dla niego czółenko z trzciny, pokryła je asfaltem i smołą, włożyła do niego dziecię i postawiła w sitowiu, na brzegu rzeki. ⁴Zaś jego siostra stanęła nieopodal, by wiedzieć, co się z nim stanie. ⁵Do rzeki zeszła też córka faraona, aby się kąpać; a jej służące przechadzały się nad brzegiem rzeki. I spostrzegła czółenko wśród sitowia; zatem posłała swą służącą, a ta je wzięła. ⁶I otworzyła, i zobaczyła dziecko, a był to płaczący chłopiec. Więc się nad nim ulitowała, lecz powiedziała: On jest z ebrejskich dzieci. ⁷A jego siostra powiedziała do córki faraona: Mam pójść i zawołać ci kobietę, jedną z karmiących Ebrejek, by ci karmiła to dziecię? ⁸A córka faraona do niej powiedziała: Idź. Zatem dziewczynka poszła i zawołała matkę tego dziecka. ⁹Zaś córka faraona do niej powiedziała: Zabierz to oto dziecko i mi je wykarm, a ja ci dam twoje wynagrodzenie. Więc kobieta zabrała dziecko i je karmiła. ¹⁰A kiedy dziecko wyrosło, przyprowadziła je do córki faraona i stał się jej synem; a jego imię nazwała Mosze, mówiąc: Bo wydobyłam go z wody. ¹¹A w dniach, kiedy Mojżesz urósł, stało się, że wyszedł do swoich braci oraz widział ich ciężkie roboty. Widział też Micreiczyka, który bił Ebrejczyka, jednego z jego braci. ¹²Więc obejrzał się tu i tam, a widząc że nie ma nikogo, zabił Micrejczyka oraz zagrzebał go w piasku. ¹³Wyszedł też następnego dnia a oto się kłócili dwaj Ebrejczycy. Zatem powiedział do krzywdziciela: Czemu bijesz swego bliźniego? ¹⁴Więc odpowiedział: Kto cię ustanowił przełożonym i sędzią nad nami? Czy zamierzasz mnie zabić, tak, jak zabiłeś Micrejczyka? Zatem Mojżesz się wystraszył oraz powiedział do siebie: Tak więc, wyjawiła się ta sprawa. ¹⁵O tej sprawie usłyszał też faraon i zamierzał uśmiercić Mojżesza; lecz Mojżesz uciekł przed faraonem, zatrzymał się w ziemi Midjan i bywało, że siadał przy studni.