1Chwalcie WIEKUISTEGO, bo jest dobry; śpiewajcie naszemu Bogu, bo jest miły oraz przystoi Mu chwała.2WIEKUISTY buduje Jeruszalaim, zgromadza rozproszonych Israela.3Uzdrawia skruszone serca i opatruje ich rany.4Wyznacza liczbę gwiazd i wszystkim nadaje imiona.5Nasz Pan jest wielki i wszechmocny, Jego mądrość jest nieskończona.6WIEKUISTY pokrzepia pokornych, a do ziemi poniża niegodziwych.7Zawtórujecie WIEKUISTEMU dziękczynieniem, zaśpiewajcie naszemu Bogu przy udziale cytry.8Temu, co pokrywa niebo chmurami, dla ziemi przygotowuje deszcz, rozplenia trawę po górach.9Co daje bydłu pokarm; i rodowi kruka, o co woła.10Nie kocha się w mocy konia, ani nie ma upodobania w biodrach męża.11WIEKUISTY upodobał sobie Swoich czcicieli; tych, co ufają Jego miłosierdziu.12Jeruszalaim wysławiaj WIEKUISTEGO; Cyonie chwal twego Boga.13On umacnia zawory twoich bram, błogosławi twoim synom wśród ciebie.14Ustanawia pokój w twych granicach, nasyca cię obfitością ziarna.15On zsyła swoje Słowo na ziemię i szybko mknie Jego rozkaz.16Spuszcza śnieg jak wełnę, a szron rozsypuje jak popiół.17Rzuca Swój lód bryłkami; kto się ostoi przed Jego mrozem?18Posyła Swoje Słowo i je roztapia; wieje Swym wiatrem i leją się wody.19Swoje Słowo objawił Jakóbowi, swe ustawy i sądy Israelowi.20Nie uczynił tak wszystkim ludom, więc nie poznały jego sądów. HALLELUJA!
1Także w szabat, gdy on był w domu pewnego przełożonego faryzeuszów, aby zjeść chleb wydarzyło się, że oni go obserwowali.2I oto był przed nim jakiś człowiek, chory na puchlinę wodną.3A Jezus oddzielając się, powiedział do znawców Prawa oraz faryzeuszów, mówiąc: Wolno jest w szabat uzdrowić?4Zaś oni milczeli. Więc ujął go, uzdrowił oraz odprawił.5I oddzielając się, powiedział do nich: Który z was, kiedy mu w dzień szabatu wpadnie do studni osioł, czy byk, natychmiast go nie wyciągnie?6I nie mieli mu siły na to odpowiedzieć.
1Prawdę mówię w Chrystusie, na podstawie sumienia, które mi świadczy w Duchu Świętym; nie oszukuję się kłamstwami.2Choć zdarza mi się wielki smutek i nieustanny ból w moim sercu.3Ponieważ życzyłbym sobie stać się osobą zaklętą przez Chrystusa dla moich braci, mych pokrewnych według cielesnej natury,4którymi są Israelici. Ich jest owe usynowienie, chwała, przymierza, ustanowienie Prawa, służba Boża i obietnice;5ich są przodkowie, i z nich Chrystus według cielesnej natury. Ten, który jest dla wszystkich, Bóg wyniesiony na wieki, amen.
Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się o wasze życie, co zjecie, albo co wypijecie; ani o wasze ciało, czym się będziecie przyodziewać. Czyż życie, nie jest zacniejsze niż pokarm, a ciało niż odzienie? Spójrzcie na ptaki nieba, że nie sieją, ani nie żną, ani nie zbierają do stodół, a przecież wasz niebiański Ojciec je żywi; czyż wy nie jesteście daleko zacniejsi niż one? Bo któż z was, troszcząc się, może dodać jeden łokieć do swojego wzrostu? A o odzienie dlaczego się troszczycie? Przypatrzcie się polnym liliom, jak rosną; nie trudzą się, ani nie przędą. A powiadam wam, że ani Salomon w całej swojej sławie nie był przyodziany jak jedna z nich. Zatem jeśli polną trawę, która dziś jest, a jutro w piec jest wrzucana, Bóg tak przyodziewa, czyż nie daleko więcej was, o małej wiary? Więc nie troszczcie się, mówiąc: Co będziemy jeść? Albo, co będziemy pić? Albo, czym się będziemy przyodziewać? Bo tego wszystkiego narody szukają; gdyż wie wasz Ojciec niebiański, że tego wszystkiego potrzebujecie. Ale szukajcie najpierw Królestwa Boga, i Jego sprawiedliwości, a to wszystko będzie wam dodane. Dlatego nie troszczcie się o jutro, bowiem jutro samo będzie się troskać o swe potrzeby. Dosyć ma dzień swojego utrapienia.